The Devil Wears Prada: 9 πράγματα που ίσως δεν γνώριζες για την ταινία που επιστρέφει σε λίγες ημέρες στα σινεμά
JTeam
26 Απριλίου 2026
Απέχουμε μόλις λίγες ημέρες από την πρεμιέρα της δεύτερης ταινίας The Devil Wears Prada στους κινηματογράφους. Είναι μία από τις πολυανανεμόμενες ταινίες της χρονιάς, αφού είναι ξεκάθαρο πως ο κόσμος νιώθει τη νοσταλγία και ανυπομονεί να δει ξανά τους κεντρικούς χαρακτήρες και το πώς προχώρησε η ζωή τους, 20 χρόνια αργότερα. Στις ελληνικές αίθουσες θα κυκλοφορήσει στις 30 Απριλίου.
Βασισμένο στο ομώνυμο best seller της Λόρεν Γουάισμπεργκερ, το The Devil Wears Prada αφηγείται τη δύσκολη και συχνά εκρηκτική σχέση ανάμεσα στη δυναμική και απαιτητική αρχισυντάκτρια περιοδικού μόδας Μιράντα Πρίσλι και τη νεαρή βοηθό της, Άντι. Μέριλ Στριπ και Αν Χάθαγουεϊ ήταν το απόλυτο κινηματογραφικό δίδυμο.
Η ταινία γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία, ενώ οι ατάκες της και η ιδιαίτερη ματιά της στον κόσμο της μόδας επηρέασαν βαθιά την ποπ κουλτούρα. Με αφορμή λοιπόν το σίκουελ, ακολουθούν δέκα πράγματα που δεν γνώριζες για το The Devil Wears Prada, σύμφωνα με το Biography.
The Devil Wears Prada: 9 πράγματα που ίσως δεν γνώριζες
Τα δικαιώματα της ταινίας αποκτήθηκαν πριν καν ολοκληρωθεί το βιβλίο
Η Λόρεν Γουάισμπεργκερ, αφού αποφοίτησε από το Cornell με πτυχίο στην Αγγλική φιλολογία, εργάστηκε για περίπου έναν χρόνο ως βοηθός της Άννα Γουίντορ στη Vogue. Η εμπειρία αυτή αποτέλεσε τη βασική έμπνευση για το βιβλίο της. Χρόνια αργότερα ξεκίνησε να γράφει το μυθιστόρημα, και το ανολοκλήρωτο χειρόγραφο άρχισε να κυκλοφορεί τόσο σε εκδοτικούς οίκους όσο και σε κινηματογραφικά στούντιο.
Εκείνη την περίοδο, επικεφαλής της Fox 2000 ήταν η Ελίζαμπεθ Γκάμπλερ, η οποία ενθουσιάστηκε με την ιδέα. Θεώρησε πως το concept ήταν τόσο δυνατό που μπορούσε να εξελιχθεί σε ταινία ανεξάρτητα από την τελική μορφή του βιβλίου, όπως δήλωσε στο Indiewire. Παρόμοιο ενθουσιασμό έδειξε και η συνεργάτιδά της Κάρλα Χάκεν, η οποία χαρακτήρισε τη Μιράντα Πρίστλεϊ έναν από τους πιο εμβληματικούς «κακούς» χαρακτήρες.
Το σενάριο πέρασε από πολλές αλλαγές
Παρά το μεγάλο ενδιαφέρον, η ανάπτυξη της ταινίας δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Οι πρώτες εκδοχές του σεναρίου θεωρήθηκαν υπερβολικά σκληρές και σατιρικές, με την ηρωίδα να επικεντρώνεται στην εκδίκηση απέναντι στο αφεντικό της. Ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Φράνκελ πρότεινε μια διαφορετική προσέγγιση, δίνοντας έμφαση στις θυσίες και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει μια επιτυχημένη γυναίκα σε έναν ανδροκρατούμενο επαγγελματικό χώρο.
Για τον λόγο αυτό, προσλήφθηκε η τότε ανερχόμενη σεναριογράφος Αλίν Μπρός Μακένα, η οποία συνεργάστηκε στενά με τον Φράνκελ για περισσότερο από έναν χρόνο, αναδιαμορφώνοντας το σενάριο και αφαιρώντας σημαντικά στοιχεία από το τέλος του βιβλίου.
Η Μέριλ Στριπ διαπραγματεύτηκε σκληρά την αμοιβή της
Η Μέριλ Στριπ ήταν από την αρχή η πρώτη επιλογή για τον ρόλο της Μιράντα Πρίστλεϊ και αποδέχτηκε γρήγορα την πρόταση. Ωστόσο, όταν ενημερώθηκε για την αρχική της αμοιβή, τη θεώρησε ανεπαρκή και μη αντιπροσωπευτική της αξίας της. Αποφάσισε να διαπραγματευτεί δυναμικά και τελικά πέτυχε διπλασιασμό, φτάνοντας τα 4 εκατομμύρια δολάρια. Επιπλέον, εξασφάλισε την προσθήκη σκηνών που θα αποκάλυπταν μια πιο ανθρώπινη πλευρά του ρόλου της, δίνοντας μεγαλύτερο βάθος στον χαρακτήρα.
Η Αν Χάθαγουεϊ δεν ήταν η πρώτη επιλογή για τον ρόλο
Από την άλλη, η Αν Χάθαγουεϊ δεν ήταν η πρώτη επιλογή του στούντιο, το οποίο είχε αρχικά στραφεί στη Ρέιτσελ ΜακΆνταμς για τον ρόλο της Άντι. Η ηθοποιός που είχε ήδη σημειώσει επιτυχία με το The Notebook, αρνήθηκε όλες τις φορές, σε αντίθεση με την Χάθαγουεϊ που διεκδίκησε έντονα τον ρόλο, φτάνοντας στο σημείο να αφήσει το μήνυμα «Hire me» γραμμένο στην άμμο ενός διακοσμητικού κήπου στο γραφείο της διευθύντριας Κάρλα Χάκεν. Το 2021 η ηθοποιός αποκάλυψε πως ήταν ένατη στη προτίμηση και πως η υποστήριξη του σκηνοθέτη αποδείχθηκε καθοριστική για την τελική της επιλογή.
Ο χαρακτήρας της Έμιλι Μπλαντ άλλαξε κατά τη διαδικασία του casting
Η διαδικασία επιλογής ηθοποιών ήταν ιδιαίτερα απαιτητική. Ο Στάνλεϊ Τούτσι, που υποδύθηκε τον Νάιτζελ, υπέγραψε συμβόλαιο μόλις λίγες ημέρες πριν εμφανιστεί στο πλατό. Για τον ρόλο της Έμιλι Μπλαντ, της βασικής βοηθού της Μιράντα, πέρασαν από οντισιόν πάνω από 100 ηθοποιοί. Η Μπλαντ τελικά ξεχώρισε, παρότι εμφανίστηκε στην οντισιόν ντυμένη πολύ απλά και με βρετανική προφορά, ενώ ο χαρακτήρας προοριζόταν να είναι Αμερικανίδα. Η ερμηνεία της όμως έπεισε τον σκηνοθέτη και της χάρισε τον ρόλο.
Η Αν Χάθαγουεϊ χρειάστηκε να αλλάξει βάρος δύο φορές
Για τις ανάγκες του ρόλου, ζητήθηκε από την Αν Χάθαγουεϊ να πάρει βάρος ώστε να ενισχυθεί η αίσθηση ότι δεν ανήκει στον κόσμο της υψηλής μόδας. Εκείνη συμφώνησε και ακολούθησε μια πιο χαλαρή διατροφή. Ωστόσο, λίγο αργότερα της ζητήθηκε να χάσει το βάρος για να μπορέσει να φορέσει τα κοστούμια υψηλής ραπτικής. Η διαδικασία αυτή αποδείχθηκε απαιτητική, καθώς χρειάστηκε σημαντική προσπάθεια μέσα σε περιορισμένο χρονικό διάστημα.
Η Μιράντα Πρίστλεϊ δεν φορούσε Prada
Παρά τον τίτλο της ταινίας, τα περισσότερα ρούχα της Μιράντα δεν ήταν Prada. Η ενδυματολόγος Πατρίτσια Φιλντ συνεργάστηκε κυρίως με τη σχεδιάστρια Donna Karan, χρησιμοποιώντας κομμάτια από παλαιότερες συλλογές της. Ορισμένοι σχεδιαστές δίστασαν να συμμετάσχουν, πιθανώς λόγω της επιρροής της Άννα Γουίντορ στον χώρο της μόδας. Παρ’ όλα αυτά, το τελικό αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό, με τον προϋπολογισμό των κοστουμιών να φτάνει το 1 εκατομμύριο δολάρια.
Παραλίγο να μην πραγματοποιηθούν τα γυρίσματα στο Παρίσι
Λόγω περιορισμένου προϋπολογισμού, η παραγωγή αρχικά δεν επέτρεπε γυρίσματα στο Παρίσι για τις σκηνές της Εβδομάδας Μόδας. Τελικά εγκρίθηκε ένα πολύ περιορισμένο πρόγραμμα γυρισμάτων εκεί. Αξιοσημείωτο είναι ότι, όπως είπε ο Φράνκελ στο Indiewire, η Μέριλ Στριπ δεν ταξίδεψε ποτέ στο Παρίσι για την ταινία -οι σκηνές της δημιουργήθηκαν με τη βοήθεια green screen.
Δύο ηθοποιοί έγιναν οικογένεια από την ταινία
Το 2010, ο Στάνλεϊ Τούτσι γνώρισε την αδελφή της Έμιλι Μπάντ στον γάμο της με τον Τζον Κρασίνσκι. Οι δυο τους ανέπτυξαν σχέση και παντρεύτηκαν το 2012. Έτσι, η συνεργασία τους στην ταινία οδήγησε τελικά και σε μια πραγματική οικογενειακή σύνδεση, κάτι που η ίδια η Μπλαντ έχει σχολιάσει με χιούμορ.