Πίσω στα θρανία και στις ιστορίες των Πανελληνίων - «Θα το ξαναέκανα; Σίγουρα όχι. Το νοσταλγώ; Σίγουρα ναι»

Είναι παράλογο –κι όμως απολύτως αληθινό– το πώς, όσα χρόνια κι αν περάσουν από τη χρονιά που δώσαμε Πανελλήνιες, κάθε Ιούνιο πιάνουμε τον εαυτό μας να ρωτάει για τα θέματα, να κοιτάζει τις βάσεις, να θυμάται. Οι Πανελλήνιες, άλλωστε, δεν είναι απλώς εξετάσεις. Είναι ένα συλλογικό τραύμα που μας ενώνει.

Ζητήσαμε από 20 ανθρώπους να «σκαλίσουν» αυτή τη μνήμη και να εξομολογηθούν όσα ένιωσαν από την περίοδο της προετοιμασίας μέχρι και την επόμενη μέρα.

ΠΡΟΣΩΠΑ

Η Κιμ Καρντάσιαν χρησιμοποίησε το ChatGPT για απαντήσεις σε εξετάσεις της Νομικής και κόπηκε όλες τις φορές

Τους ρωτήσαμε: Τι θυμάστε από το πρώτο μάθημα που δώσατε; Ποιες ήταν οι σκέψεις σας όταν είδατε τα θέματα; Τώρα που τα βλέπετε με καθαρό μυαλό, άξιζε τελικά όλο αυτό το άγχος; Ή μήπως εκείνη η περίοδος ήταν η απόλυτη εκτόνωση όλων των μαζεμένων συναισθημάτων της χρονιάς;

Οι μαρτυρίες τους, όπως θα διαβάσετε παρακάτω, μιλούν από μόνες τους.

«"Χωρίς Μαθηματικά πού πας;" Αυτή ήταν μια ερώτηση που ακούγαμε εμείς της θεωρητικής κατεύθυνσης το μακρινό 2002 (!) λίγο πριν από τις εξετάσεις που υπόσχονταν να μας εκτοξεύσουν από το Λύκειο στη γη της επαγγελίας, σε μια σχολή που θα μας έδινε αυτόματα εργασία με αμοιβή βγαλμένη από το πιο ΠΑΣΟΚ όνειρο.

Οι Πανελλήνιες ήταν η πιο αγχωτική εμπειρία της ζωής μου. Το σωστό διάβασμα για εκείνη την εποχή ήταν μόνο αυτό που είχε κρατήσει μέρες και νύχτες, αλλιώς δεν βγαίναμε από τα σπίτια μας. Η πρώτη στιγμή που βρισκόμασταν αντιμέτωποι με τα θέματα του εκάστοτε μαθήματος είχε μέσα και σύγχυση και γέλιο, όπως έλεγαν και οι Κόρε. Ύδρο., και στο τέλος όλοι ήμασταν απόλυτα βέβαιοι ότι είχαμε γράψει «καλά, πολύ καλά».

Διαβάστε τη συνέχεια στο Reader.gr