Οι άνθρωποι που δεν προβάλλουν την ευφυΐα τους έχουν αυτά τα 5 χαρακτηριστικά, σύμφωνα με τη ψυχολογία

Υπάρχει σίγουρα κάποιος στη ζωή σου μπορεί να είναι πιο έξυπνος απ’ όσο του έχεις ποτέ αναγνωρίσει, απλώς και μόνο επειδή δεν φροντίζει να το προβάλει σε κάθε ευκαιρία. Στην αρχή περνά απαρατήρητος. Δεν επιδεικνύει την ευφυΐα του, δεν κυριαρχεί στις συζητήσεις, δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Σε μια ομάδα μπορεί να μοιάζει ήσυχος, συνηθισμένος, ακόμη και απρόσιτος.

Όσο όμως τον γνωρίζεις καλύτερα, κάτι αρχίζει να αλλάζει. Παρατηρείς τον τρόπο που σκέφτεται, τις ερωτήσεις που κάνει, τη διαύγεια πίσω από τις λίγες του λέξεις. Και τότε έρχεται η συνειδητοποίηση. Οι άνθρωποι αυτοί, από δημιουργικό περιβάλλον μέχρι αυστηρό εταιρικό πλαίσιο, έχουν κάτι κοινό: μια χαμηλόφωνη, ανεπιτήδευτη ευφυΐα που δεν ζητά επιβεβαίωση. Κι όμως, υπάρχουν πέντε χαρακτηριστικά για να αναγνωρίσεις την ευφυΐα τους.

WELL BEING

Οι άνθρωποι που δεν επιτρέπουν στην κριτική να τους επηρεάσει, κάνουν αυτά τα 5 πράγματα

Ακόρεστη περιέργεια

Οι έξυπνοι άνθρωποι, αυτοί που καυχιούνται και το δείχνουν, συχνά ενδιαφέρονται κυρίως να έχουν δίκιο. Αντίθετα, οι ήσυχα έξυπνοι θέλουν να καταλάβουν. Δεν κάνουν ερωτήσεις από ευγένεια ή για να εντυπωσιάσουν. Η περιέργειά τους είναι αυθεντική. Αναζητούν το «πώς» και το «γιατί», ακόμη κι όταν δεν υπάρχει κανένα εμφανές κοινωνικό όφελος. Η περιέργεια αποτελεί ένδειξη γνωστικής δύναμης, γιατί διατηρεί τον νου ευέλικτο και το εγώ υπό έλεγχο. Όταν σε καθοδηγεί η ανάγκη να μάθεις, σε απασχολεί λιγότερο η επιβεβαίωση και περισσότερο η κατανόηση.

Το να σε ακούνε είναι σαν δεξιότητα για εκείνους

Οι περισσότεροι άνθρωποι ακούνε με σκοπό να απαντήσουν. Οι ήσυχα έξυπνοι ακούνε για να καταλάβουν και να χτίσουν ένα σενάριο του τι πραγματικά συμβαίνει. Δεν διακόπτουν ούτε παρεμβαίνουν βιαστικά για να δείξουν ότι «το έχουν». Στη σύγχρονη κουλτούρα, η ομιλία εκλαμβάνεται ως απόδειξη σκέψης, ενώ η σιωπή συγχέεται με απουσία. Στην πραγματικότητα, οι καλοί ακροατές επεξεργάζονται πολύ περισσότερα απ’ όσα φαίνεται. Εντοπίζουν αντιφάσεις, προσέχουν όσα δεν λέγονται και χαρτογραφούν κίνητρα, συμφέροντα και συναισθηματικά υπονοούμενα. Το μεγαλύτερο λάθος είναι να μπερδεύεις την ένταση με την αξία.

Νιώθουν άνετα να πουν «δεν ξέρω»

Υπάρχει ένα χαρακτηριστικό που θα άξιζε να εκτιμάται περισσότερο: οι ήσυχα έξυπνοι άνθρωποι μπορούν να πουν «δεν ξέρω» χωρίς να νιώθουν ότι εκτίθενται. Δεν τους ενοχλεί να κάνουν παύση, να ελέγξουν τα δεδομένα ή να αναθεωρήσουν τη θέση τους. Μπορεί να ακούγεται απλό, όμως ψυχολογικά είναι βαθιά απαιτητικό. Μεγάλο μέρος της αυτοπεποίθησης που βλέπουμε γύρω μας είναι επιφανειακό. Λειτουργεί ως άμυνα απέναντι στον φόβο της ανεπάρκειας. Έτσι γεννιούνται οι υπερβολές, οι εύκολες υποσχέσεις και οι μακροσκελείς εξηγήσεις που προσπαθούν να καλύψουν την αβεβαιότητα. Η πραγματική νοημοσύνη, αντίθετα, είναι πιο ειλικρινής απέναντι στην πολυπλοκότητα. Όσο πιο οξυδερκής είναι κάποιος, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται τον αριθμό των μεταβλητών που εμπλέκονται.

Χαμηλή αυτοπροβολή

Αυτό είναι το βασικό - και ο κύριος λόγος που οι περισσότεροι τους υποτιμούν. Οι ήσυχα έξυπνοι άνθρωποι σπάνια διαφημίζουν τις ικανότητές τους. Δεν πετούν ονόματα, δεν μετατρέπουν κάθε συζήτηση σε άτυπο βιογραφικό και δεν χρειάζονται να φαίνονται έξυπνοι για να είναι. Όταν κάποιος μιλά με αυτοπεποίθηση, καταλαμβάνει χώρο και εκπέμπει κύρος, τείνουμε να υποθέτουμε ότι ξέρει τι κάνει -ακόμη κι όταν αυτό δεν ισχύει. Την ίδια στιγμή, ο πραγματικά ικανός άνθρωπος μπορεί να μη δείχνει απολύτως τίποτα. Ενδέχεται να είναι προσηλωμένος στη δουλειά, στη σχέση ή στο αποτέλεσμα -αυτή η στάση, όμως, συχνά παρερμηνεύεται ως έλλειψη ικανότητας.

Αντιμετωπίζουν προβλήματα με πρακτικούς τρόπους

Οι ήσυχα έξυπνοι άνθρωποι, αντί να εγκλωβίζονται στη σύγχυση, μένουν στα βασικά. Αυτού του είδους η νοημοσύνη κάνει τη ζωή πιο ομαλή, γιατί εστιάζει στη λειτουργικότητα. Απλοποιούν χωρίς να γίνονται απλοϊκοί και μπορούν να πάρουν μια χαοτική κατάσταση και να εντοπίσουν το σημείο μόχλευσης - τον έναν περιορισμό που γεννά δέκα άλλα προβλήματα. Επειδή δεν το δραματοποιούν, συχνά περνά απαρατήρητο το τι ακριβώς συνέβη. Το πρόβλημα απλώς λύνεται. Γι’ αυτό και καταλήγουν συχνά να είναι οι άνθρωποι στους οποίους όλοι βασίζονται.