Το να θέλεις να σε συμπαθούν οι άλλοι είναι ανθρώπινο. Είμαστε κοινωνικά όντα και η ανάγκη για σύνδεση, αποδοχή και αίσθηση ότι ανήκουμε κάπου είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μας. Το πρόβλημα δεν ξεκινά όταν επιθυμείς να έχεις καλές σχέσεις με τους γύρω σου. Ξεκινά όταν αυτή η ανάγκη μετατρέπεται σε εμμονή και όταν η γνώμη των άλλων καθορίζει τη διάθεσή σου, τις αποφάσεις σου, ακόμη και την εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου.
Η ανάγκη να σε συμπαθούν όλοι μοιάζει αθώα στην επιφάνεια. Συχνά μάλιστα επιβραβεύεται ως ο “καλός χαρακτήρας”, ο “βολικός άνθρωπος”, εκείνος που δεν δημιουργεί εντάσεις και προσπαθεί να είναι αρεστός παντού, που κανονίζει τις εξόδους και συνήθως θεωρείται κοινωνικά επιτυχημένος. Κάτω από αυτή την εικόνα, όμως, κρύβεται συχνά ένας άνθρωπος που έχει μάθει να ακυρώνει τον εαυτό του για να μη δυσαρεστήσει κανέναν.
Από πού ξεκινά αυτή η ανάγκη για αποδοχή, πότε γίνεται εξάρτηση και πώς σε καταστρέφει στην πράξη
Στις περισσότερες περιπτώσεις, η ανάγκη για καθολική αποδοχή ξεκινά νωρίς. Πολλοί άνθρωποι μεγάλωσαν σε περιβάλλοντα όπου η αγάπη ένιωθαν πως ήταν συνδεδεμένη με τη συμπεριφορά τους. Όταν ένα παιδί λαμβάνει αποδοχή μόνο όταν είναι ήσυχο, καλό, βολικό ή επιτυχημένο, μαθαίνει ότι η αξία του εξαρτάται από το πώς το βλέπουν οι άλλοι.
Ακόμη και χωρίς ξεκάθαρη πίεση, η συνεχής ανάγκη να μην απογοητεύσει γονείς, δασκάλους ή σημαντικά πρόσωπα μπορεί να διαμορφώσει έναν ενήλικα που φοβάται την απόρριψη περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Έτσι δημιουργείται ένα εσωτερικό μοτίβο: αν με συμπαθούν, είμαι ασφαλής. Αν με απορρίψουν, κάτι δεν πάει καλά με εμένα.
Η ανάγκη να σε συμπαθούν όλοι αφορά απόλυτα τη δική σου σχέση με τον εαυτό σου. Όταν δεν έχεις εσωτερική σταθερότητα, αναζητάς επιβεβαίωση εξωτερικά. Θέλεις όλοι να σε εγκρίνουν γιατί αυτό λειτουργεί σαν προσωρινή απόδειξη ότι αξίζεις.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η επιβεβαίωση δεν κρατά ποτέ πολύ. Σήμερα κάποιος σε αποδέχεται, αύριο διαφωνεί μαζί σου. Σήμερα νιώθεις καλά, αύριο καταρρέεις από ένα ψυχρό βλέμμα ή ένα αρνητικό σχόλιο. Έτσι μπαίνεις σε έναν φαύλο κύκλο όπου εξαρτάσαι από κάτι που δεν μπορείς να ελέγξεις.
Η πρώτη και πιο συνηθισμένη συνέπεια είναι ότι χάνεις την αυθεντικότητά σου. Αρχίζεις να λες αυτό που θέλουν να ακούσουν οι άλλοι, να συμφωνείς ενώ διαφωνείς, να κρύβεις πλευρές σου που φοβάσαι ότι δεν θα γίνουν αποδεκτές. Προσαρμόζεσαι τόσο πολύ, που κάποια στιγμή δεν ξέρεις καν τι θέλεις πραγματικά εσύ.
Η δεύτερη συνέπεια είναι η εξάντληση. Είναι ψυχικά κουραστικό να παρακολουθείς συνεχώς τις αντιδράσεις των άλλων, να αναλύεις αν σε παρεξήγησαν, αν τους απογοήτευσες, αν φάνηκες αρκετός. Ζεις σε μια μόνιμη κατάσταση κοινωνικής επαγρύπνησης.
Η τρίτη συνέπεια είναι ότι προσελκύεις συχνά λάθος ανθρώπους. Όταν δυσκολεύεσαι να πεις όχι, όταν φοβάσαι να δυσαρεστήσεις, γίνεσαι εύκολος στόχος για ανθρώπους που εκμεταλλεύονται τη διαθεσιμότητα και την ανάγκη σου για αποδοχή.
Γιατί είναι αδύνατον να σε συμπαθούν όλοι
Ένα από τα πιο απελευθερωτικά μαθήματα της ζωής είναι ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να αρέσει σε όλους. Ακόμη και οι πιο αγαπητοί άνθρωποι έχουν επικριτές. Όχι επειδή κάνουν κάτι λάθος, αλλά επειδή οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές εμπειρίες, προβολές, ανάγκες και χαρακτήρες.
Κάποιος μπορεί να μη σε συμπαθεί επειδή του θυμίζεις κάτι δικό του και κάποιος άλλος επειδή δεν του ταιριάζεις ή απλώς χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Αυτό δεν είναι προσωπική αποτυχία, είναι ανθρώπινη πραγματικότητα.
Η μεγάλη παγίδα των “καλών παιδιών”
Πολλοί άνθρωποι που θέλουν να τους συμπαθούν όλοι έχουν μάθει να είναι τα λεγόμενα “καλά παιδιά”. Ευγενικοί, διαθέσιμοι, υποχωρητικοί. Αυτές είναι όμορφες ποιότητες, μέχρι να χρησιμοποιούνται ως στρατηγική επιβίωσης αντί ως αυθεντική επιλογή.Όταν είσαι καλός μόνο και μόνο για να μη σε απορρίψουν, δεν προσφέρεις πραγματικά αλλά διαπραγματεύεσαι την αγάπη.
Η αλλαγή ξεκινά όταν αντέξεις τη δυσφορία του να μην αρέσεις σε όλους. Όταν πεις ένα “όχι” και παρατηρήσεις ότι ο κόσμος δεν καταρρέει. Όταν εκφράσεις μια διαφορετική γνώμη και δεις ότι όσοι αξίζουν μένουν. Όταν σταματήσεις να εξηγείς υπερβολικά τον εαυτό σου.
Χρειάζεται επίσης να χτίσεις εσωτερική αξία. Να μάθεις να σε εγκρίνεις εσύ, αντί να περιμένεις διαρκώς ψήφο εμπιστοσύνης από τους άλλους. Όσο περισσότερο προσπαθείς να σε συμπαθούν όλοι, τόσο πιο αόρατος γίνεσαι. Όσο περισσότερο τολμάς να είσαι ο εαυτός σου, τόσο πιο αληθινές σχέσεις δημιουργείς. Η αυθεντικότητα μπορεί να μην αρέσει σε όλους, αλλά εκείνους που μένουν, τους φέρνει πραγματικά κοντά σου.
Δεν ήρθες άλλωστε στη ζωή για να είσαι universally likable. Κάποιοι θα σε αγαπήσουν, κάποιοι όχι, και αυτό είναι φυσιολογικό. Η στιγμή που σταματάς να χρειάζεσαι τη συμπάθεια όλων είναι συνήθως η στιγμή που αρχίζεις να σέβεσαι πραγματικά τον εαυτό σου - όσο σκληρό και αν ακούγεται.
Ακολουθήστε το jenny.gr στο google news και μάθετε τα πάντα γύρω από τη διατροφή, τη γυμναστική, το σεξ και την ψυχική υγεία.