Ανησυχείτε για το πώς θα δώσετε στο μωρό σας στερεές τροφές; Όσα πρέπει να γνωρίζετε

Αν είστε νέος γονιός, είναι απολύτως φυσιολογικό να μην είστε σίγουροι για το τι φαγητό, πότε και πώς πρέπει να το προσφέρετε στο μωρό σας. Παράλληλα, μπορεί να ανησυχείτε για τον κίνδυνο πνιγμού, ιδιαίτερα όταν έρθει η στιγμή να ξεκινήσει τις στερεές τροφές. Για τα μωρά που ξεκινούν τις στερεές τροφές στην προτεινόμενη ηλικία των περίπου έξι μηνών, είναι σημαντικό να τους προσφέρονται τρόφιμα με διαφορετικές υφές και σε ποικίλες μορφές. Οι πολτοποιημένες τροφές μπορούν να αποτελέσουν ένα χρήσιμο ξεκίνημα, αλλά δεν θα πρέπει να είναι η μοναδική υφή που γνωρίζει ένα μωρό. Μάλιστα, οι έρευνες δείχνουν ότι δεν είναι καλό να καθυστερεί υπερβολικά η εισαγωγή πιο συμπαγών τροφών. Βρέφη που άρχισαν να τρώνε τροφές με κομματάκια στην ηλικία των 10 μηνών ή αργότερα είχαν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν δυσκολίες στη σίτιση και να γίνουν πιο επιλεκτικά στο φαγητό.

Πώς μπορείτε λοιπόν να ξεκινήσετε και ποιες τροφές είναι καλό να δοκιμάσετε;

Γιατί έχει σημασία η υφή των τροφών

Η ώρα του φαγητού είναι ιδιαίτερα σημαντική για την ανάπτυξη ενός παιδιού, καθώς του δίνει την ευκαιρία να εξερευνήσει διαφορετικές υφές και να αναπτύξει τις στοματοκινητικές δεξιότητες που χρειάζονται για να τρώει και να πίνει. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, ένα κομμάτι φρυγανισμένο ψωμί. Για να το φάμε, χρειάζεται να το κρατήσουμε, να το δαγκώσουμε, να το μασήσουμε και τελικά να το καταπιούμε. Όλες αυτές οι κινήσεις απαιτούν τη συνεργασία διαφορετικών μυών και βελτιώνονται μέσα από την εξάσκηση. Ωστόσο, αυτή η εξάσκηση είναι πραγματικά αποτελεσματική όταν γίνεται με πραγματικές τροφές και όχι μόνο με μη βρώσιμα παιχνίδια οδοντοφυΐας ή με μεμονωμένες ασκήσεις για το στόμα, όπως το άνοιγμα και κλείσιμο της γνάθου ή το φούσκωμα των μάγουλων.

ΥΓΕΙΑ + ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Τρως ξηρούς καρπούς κάθε μέρα; Να τι θα συμβεί στο σώμα σου αν το παρακάνεις

Οι πολτοποιημένες τροφές είναι χρήσιμες, αλλά δεν αρκούν

Όταν ξεκινούν οι στερεές τροφές, πολλοί γονείς βασίζονται στους πουρέδες και στις έτοιμες βρεφικές τροφές σε πουγκάκια, καθώς είναι εύκολες και πρακτικές επιλογές. Δεν υπάρχει τίποτα εγγενώς κακό στους πουρέδες. Άλλωστε, πολλές τροφές που αγαπάμε και καταναλώνουμε καθημερινά έχουν παρόμοια υφή, όπως ο πουρές πατάτας, το γιαούρτι, η ρικότα και ο πολτός μήλου. Το πρόβλημα μπορεί να προκύψει όταν οι πολτοποιημένες τροφές και οι έτοιμες τροφές σε πουγκάκια γίνονται η μοναδική υφή που προσφέρεται στο μωρό, ιδιαίτερα στα πρώτα στάδια της εισαγωγής στερεών τροφών.

Τα μωρά που τρώνε αποκλειστικά πολτοποιημένες τροφές έχουν λιγότερες ευκαιρίες να εξασκήσουν τις δεξιότητες που απαιτούνται για τη μάσηση και την κατάποση διαφορετικών τροφών. Παράλληλα, έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά που καταναλώνουν συχνά τροφές από πουγκάκια μπορεί να έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν επιλεκτικά στο φαγητό. Επομένως, το ζήτημα δεν είναι ότι οι πολτοποιημένες τροφές είναι «κακές». Αντίθετα, μπορούν να αποτελέσουν μέρος μιας φυσιολογικής μετάβασης στις στερεές τροφές. Αυτό που έχει σημασία είναι η ποικιλία. Προσφέροντας στο μωρό διαφορετικές τροφές και υφές, του δίνετε περισσότερες ευκαιρίες να εξοικειωθεί με το φαγητό και να αναπτύξει σημαντικές στοματοκινητικές δεξιότητες.

Έχει σημασία ο τρόπος με τον οποίο ταΐζετε το μωρό;

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να ξεκινήσει ένα μωρό τις στερεές τροφές και δεν υπάρχει μία μοναδική προσέγγιση που να ταιριάζει σε όλες τις οικογένειες. Μια αρκετά δημοφιλής μέθοδος είναι το baby-led weaning, δηλαδή η προσέγγιση κατά την οποία ενθαρρύνετε το μωρό να τρώει μόνο του, αντί να το ταΐζετε αποκλειστικά με το κουτάλι. Η μέθοδος αυτή μπορεί να ενθαρρύνει την ανεξαρτησία του μωρού και να του επιτρέψει να εξερευνήσει μόνο του τις τροφές, τις γεύσεις και τις υφές. Από την άλλη πλευρά, μπορεί να κάνει τα γεύματα πιο ακατάστατα και να απαιτεί περισσότερο χρόνο από τους γονείς. Παράλληλα, μπορεί να προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία σε γονείς που φοβούνται τον πνιγμό.

Ωστόσο, μελέτη του 2016 διαπίστωσε ότι τα μωρά που τρέφονται μόνα τους δεν είχαν περισσότερες πιθανότητες να πνιγούν σε σύγκριση με τα μωρά που τρέφονταν με το κουτάλι. Τροφές που μπορούν να προσφερθούν στο πλαίσιο του baby-led weaning, όταν είναι κατάλληλα προετοιμασμένες, περιλαμβάνουν λωρίδες ομελέτας, ώριμο αβοκάντο κομμένο σε κομμάτια ή πολύ καλά μαγειρεμένο καλαμπόκι πάνω στο κοτσάνι. Οι ερευνητές, ωστόσο, τόνισαν τη σημασία της σωστής προετοιμασίας των τροφών και της λήψης μέτρων για τη μείωση του κινδύνου πνιγμού. Αυτό περιλαμβάνει την αποφυγή τροφών υψηλού κινδύνου, όπως το ποπ κορν, καθώς και το κατάλληλο κόψιμο στρογγυλών τροφών, όπως τα σταφύλια και τα ντοματίνια. Το μωρό θα πρέπει επίσης να επιβλέπεται πάντα όταν τρώει.

pexels

Μια ενδιάμεση λύση μπορεί επίσης να λειτουργήσει

Για τους γονείς που δεν αισθάνονται άνετα με μια αποκλειστική προσέγγιση baby-led weaning, υπάρχει και μια ενδιάμεση επιλογή. Μπορείτε να προσφέρετε στο μωρό πουρέδες, δίνοντάς του παράλληλα έναν βαθμό ανεξαρτησίας. Για παράδειγμα, μπορείτε να γεμίσετε εσείς το κουτάλι και να το αφήσετε να το φέρει μόνο του στο στόμα. Μια άλλη επιλογή είναι να συνδυάσετε έναν πουρέ με μια μεγαλύτερη τροφή που μπορεί να κρατήσει το μωρό. Για παράδειγμα, μπορείτε να προσφέρετε ένα μπουκετάκι μπρόκολου με λίγο χούμους. Τέτοιοι συνδυασμοί μπορούν να βοηθήσουν το μωρό να εξασκήσει τις δεξιότητες που χρειάζεται για να τρώει, ενώ παράλληλα επιτρέπουν στους γονείς να αισθάνονται μεγαλύτερη σιγουριά στη διαδικασία.

Τι γίνεται όταν το παιδί γίνεται επιλεκτικό στο φαγητό;

Ακόμη και αν η μετάβαση στις στερεές τροφές γίνει ομαλά, τα χρόνια της νηπιακής ηλικίας μπορεί να φέρουν νέες προκλήσεις. Τα νήπια συχνά γίνονται πιο επιλεκτικά σχετικά με τις τροφές που θέλουν ή δεν θέλουν να φάνε. Μπορεί επίσης να γίνουν πιο επιφυλακτικά απέναντι σε άγνωστες τροφές. Και οι δύο συμπεριφορές αποτελούν φυσιολογικά στάδια της ανάπτυξης ενός παιδιού. Το πρόβλημα μπορεί να προκύψει όταν οι γονείς πιέζουν το παιδί να φάει μια τροφή που δεν θέλει ή όταν δεν πεινάει.

Ακόμη και φαινομενικά αθώες πρακτικές, όπως το να χρησιμοποιείτε το κουτάλι σαν «αεροπλάνο» για να το κάνετε να ανοίξει το στόμα του ή να του ζητάτε να φάει «μία μπουκιά ακόμα» μπροστά στην τηλεόραση ή το tablet, μπορεί να δημιουργήσουν πίεση γύρω από το φαγητό. Το παιδί μπορεί πράγματι να φάει εκείνη την επιπλέον μπουκιά, όμως με την πάροδο του χρόνου τέτοιες πρακτικές μπορεί να συμβάλουν στη δημιουργία μιας αρνητικής σχέσης με το φαγητό και την ώρα του γεύματος.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς

Ο ρόλος των γονέων και των φροντιστών είναι να προσφέρουν φαγητό σε προβλέψιμες ώρες και να δημιουργούν ένα θετικό και ήρεμο περιβάλλον κατά τη διάρκεια των γευμάτων. Μερικές πρακτικές που μπορούν να βοηθήσουν είναι:

• Να εμπιστεύεστε το παιδί ότι θα φάει την ποσότητα που χρειάζεται.
• Να τρώτε μαζί ως οικογένεια, όποτε αυτό είναι εφικτό.
• Να δείχνετε οι ίδιοι ότι απολαμβάνετε μια ποικιλία τροφών κατά τη διάρκεια των κοινών γευμάτων.
• Να προσφέρετε νέες τροφές μαζί με γνώριμες και αγαπημένες επιλογές.
• Να δίνετε στο παιδί πολλές ευκαιρίες να βλέπει, να αγγίζει, να μυρίζει και να δοκιμάζει νέες τροφές, ακόμη και αν δεν θέλει να τις φάει την πρώτη φορά.

Η επαφή με μια νέα τροφή δεν χρειάζεται να καταλήξει αμέσως στην κατανάλωσή της. Ένα παιδί μπορεί αρχικά απλώς να την παρατηρήσει, να την αγγίξει ή να τη μυρίσει. Με την επανάληψη και χωρίς πίεση, μπορεί σταδιακά να γίνει πιο εξοικειωμένο μαζί της.

Η ποικιλία και η υπομονή είναι το κλειδί

Δυστυχώς, τα μωρά και τα νήπια δεν πρόκειται να αγαπήσουν κάθε γεύμα που τους ετοιμάζετε. Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Η γνωριμία με το φαγητό είναι μια διαδικασία που χρειάζεται χρόνο. Μέσα από την επαναλαμβανόμενη έκθεση σε διαφορετικές γεύσεις, υφές και τρόπους κατανάλωσης, τα παιδιά μαθαίνουν σταδιακά να εξερευνούν και να απολαμβάνουν έναν πολύ μεγαλύτερο κόσμο τροφών.

Το σημαντικό είναι να τους προσφέρετε ποικιλία, να ακολουθείτε τις ανάγκες και την ανάπτυξή τους και να δημιουργείτε ένα ήρεμο περιβάλλον γύρω από το φαγητό. Η ώρα του γεύματος δεν χρειάζεται να είναι μια μάχη. Με υπομονή, σωστή καθοδήγηση και αρκετές ευκαιρίες για εξερεύνηση, το παιδί μπορεί σταδιακά να αναπτύξει τις δεξιότητες και την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται για μια θετική σχέση με το φαγητό.