Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω: Η Ελάνα Μέγιερς Τέιλορ στα 41 της έγινε η γηραιότερη χρυσή Ολυμπιονίκης
Ερασμία Αρβανιτά
19 Φεβρουαρίου 2026
Τη Δευτέρα, στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στην Κορτίνα, η Αμερικανίδα αθλήτρια του bobsledding, Ελάνα Μέγιερς Τέιλορ (Elana Meyers Taylor) νίκησε οριακά τη Γερμανίδα Λόρα Νόλτε στον τελικό του monobob γυναικών, κατακτώντας το πρώτο της χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο μετά από 16 χρόνια προσπαθειών. Η Ελάνα Μέγιερς Τέιλορ, στα 41 της, έγινε η γηραιότερη χρυσή Ολυμπιονίκης σε ατομικό αγώνισμα Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων και μόλις η δεύτερη μαύρη γυναίκα, μετά την Αμερικανίδα Έριν Τζάκσον το 2022, που κερδίζει χρυσό ατομικό σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Αν το Ολυμπιακό πνεύμα υπάρχει, η Ελάνα Μέγιερς Τέιλορ το ενσαρκώνει.
Μπορεί να της πήρε πέντε Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά τελικά η Ελάνα κατάφερε να κρεμάσει στο στήθος της το χρυσό μετάλλιο. Αγωνίστηκε στους πρώτους της Ολυμπιακούς Αγώνες στο Βανκούβερ το 2010 και έκτοτε έχει κερδίσει τρία ασημένια και δύο χάλκινα μετάλλια σε δύο αγωνίσματα, το monobob και το διπλό bobsleigh γυναικών. Η νίκη της στους Αγώνες του Μιλάνου-Κορτίνα κρίθηκε στον τελευταίο αγώνα, με τη Λόρα Νόλτε να αγωνίζεται με τον καλύτερο χρόνο της Μέγιερς Τέιλορ, που ήταν 3 λεπτά και 57,93 δευτερόλεπτα. Η Γερμανίδα αθλήτρια, ωστόσο, δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί και η Μέγιερς Τέιλορ έγινε η γηραιότερη Αμερικανίδα πρωταθλήτρια Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων.
«Το μετάλλιο σημαίνει τα πάντα και τίποτα»
Δευτερόλεπτα αφότου είδε τη Γερμανίδα Λόρα Νόλτε να διασχίζει τη γραμμή τερματισμού πίσω της για να εξασφαλίσει το άπιαστο χρυσό μετάλλιο, η Μέγιερς Τέιλορ σωριάστηκε στο έδαφος, με την αμερικανική σημαία να την περιβάλλει. Σύντομα τα δύο παιδιά της, ο Νόα και ο Νίκο, έτρεξαν να την αγκαλιάσουν. Η Ελάνα Μέγιερς Τέιλορ πήρε επιτέλους το χρυσό μετάλλιο που ονειρευόταν από το κολέγιο, σε μια στιγμή της ζωής της που δεν είχε πια καμία σημασία. «Σημαίνει τα πάντα και τίποτα» ήταν το μότο της καθώς πλησίαζαν αυτοί οι Αγώνες, μια πλήρης στροφή από τα φοιτητικά της χρόνια, όταν η κάποτε αθλήτρια του softball και ήθελε μόνο να παίζει το άθλημα για την Ομάδα των ΗΠΑ.
Τελικά, στράφηκε στο bobsled αφού οι γονείς της το είδαν στην τηλεόραση και, αντιμετωπίζοντάς το με την αδιαφορία ενός αρχάριου, βρήκε την Ολυμπιακή αποστολή που έψαχνε εδώ και καιρό. Μέχρι το 2010, είχε κερδίσει το ασημένιο μετάλλιο στο διπλό γυναικών, αλλά το χρυσό μετάλλιο ήταν απρόσιτο και, ενώ δεν την καθόριζε, δικαίως το ήθελε. Και μετά έφτασε ο Νίκο το 2020 και ο Νόα το 2023. Και τα δύο αγόρια είναι κωφά και ο Νόα έχει επίσης σύνδρομο Down. Για να μπορούν να ανταποκρίνονται στους ήχους, έχουν υποβληθεί σε χειρουργικές επεμβάσεις εμφύτευσης κοχλιακών μηχανισμών.
Με την υποστήριξη του συζύγου της Νικ, ενός συνταξιούχου αθλητή του bobsleigh, συνέχισε την καριέρα της, αλλά υπήρχαν πολλές μέρες που το bobsleigh έμοιαζε περισσότερο με δεύτερη σκέψη. Παραδόξως, δεν την ένοιαζε. Αντίθετα, βρήκε ηρεμία στο χάος, αναγνωρίζοντας ότι κανένα μετάλλιο καθόριζε. Στα 41 της, ήξερε ότι το τέλος της καριέρα της ήταν προ των πυλών και όταν υπέστη ένα τρομερό ατύχημα τον Ιανουάριο, μόλις τρεις εβδομάδες πριν από τους Αγώνες, σκέφτηκε ότι σίγουρα δεν ήταν η ώρα της.
Σήμερα, κοιτάζει τη μικρή Ελάνα και της κλείνει το μάτι, γιατί τα κατάφεραν.