Η Τζούλια Ρόμπερτς πιστεύει πως 35 χρόνια μετά, οι θεατές βλέπουν διαφορετικά το Pretty Woman - «Οι εποχές αλλάζουν, οι άνθρωποι αλλάζουν»
JTeam
9 Ιανουαρίου 2026
Στο ψυχολογικό θρίλερ “After the Hunt”, η Τζούλια Ρόμπερτς υποδύεται μία καθηγήτρια που βρίσκεται στο επίκεντρο ενός σκανδάλου σεξουαλικής κακοποίησης. Η ηθοποιός περνάει με ευκολία την εσωτερική αναταραχή της πρωταγωνίστριας, αποδεικνύοντας πως έχει ακόμα αυτή τη φλόγα και την ενέργεια που την διακατέχει.
Κοιτώντας όμως πίσω στον ρόλο που την εδραίωσε στο Χόλιγουντ και της χάρισε υποψηφιότητα για Όσκαρ, και που μέχρι σήμερα, 35 χρόνια αργότερα, θεωρείται μία από τις πιο κλασικές rom-com ταινίες, η Τζούλια Ρόμπερτς θεωρεί πως οι σημερινοί θεατές ενδεχομένως να τον βλέπουν διαφορετικά. Το Pretty Woman κυκλοφόρησε το 1990, τότε που οι ταινίες είχαν εντελώς διαφορετική νοοτροπία, αξίες και τρόπο αφήγησης. Οι ιστορίες των ταινιών βασίζονταν σε ρομαντικά “παραμύθια” και οι ρόλοι των γυναικών ήταν εντελώς στερεοτυπικοί.
Γι’αυτό και η Τζούλια Ρόμπερτς απάντησε στο Deadline σχετικά με το κατά πόσο θα γύριζε ξανά στο Pretty Woman, λέγοντας χαρακτηριστικά πως αυτό «είναι αδύνατο. O κόσμος μου έχει φορτώσει τόσα βάρη όλα αυτά τα χρόνια, που δεν θα μπορούσα να αιωρηθώ σε μια ταινία σαν αυτή. Όχι βάρος με την αρνητική έννοια, αλλά όλα όσα μαθαίνουμε, όλα όσα μαζεύουμε στην πορεία και τα βάζουμε στην τσέπη μας. Θα ήταν αδύνατο να υποδυθώ κάποιον που είναι πραγματικά αθώος, κατά κάποιον τρόπο. Ξέρω ότι είναι αστείο να το λες αυτό για μια σεξεργάτρια, αλλά πιστεύω ότι υπήρχε μια αθωότητα σε αυτήν. Μάλλον ήταν η νεότητά της».
Στο Pretty Woman, η Τζούλια Ρόμπερτς υποδύθηκε τη Βίβιαν, μία σεξεργάτρια, η οποία προσλαμβάνεται από τον Έντουαρντ Λιούις (Ρίτσαρντ Γκιρ) ως συνοδός του για μια εβδομάδα. Κατά τη διάρκεια των ημερών, η Βίβιαν έχει την ευκαιρία να ζήσει μια πολυτελή ζωή. Τελικά, οι δυο τους ερωτεύονται.
Το Deadline ρώτησε τη Τζούλια Ρόμπερτς πώς έχουν αλλάξει οι οπτικές γύρω από την ιστορία, σημειώνοντας ότι “πολλοί έχουν σταματήσει να βλέπουν το Pretty Woman ως ένα τρυφερό παραμύθι”.
«Νομίζω πως κάθε φορά που περνά μεγάλο χρονικό διάστημα και συντελούνται πολιτισμικές αλλαγές, είναι αναπόφευκτο να βλέπουμε τα παλαιότερα έργα αλλιώς. Αρκεί να σκεφτεί κανείς τις ταινίες και τα θεατρικά έργα της δεκαετίας του ’20, του ’30 και του ’40 - σήμερα τα παρακολουθούμε και αναρωτιόμαστε πώς ήταν δυνατόν οι άνθρωποι να λένε ή να κάνουν τέτοια πράγματα». Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα η Τζούλια Ρόμπερτς ανέφερε το “Όσα παίρνει ο άνεμος”.
Όπως εξήγησε, «αυτές είναι επιλογές που κάνουμε όλοι μας - ως καλλιτέχνες, ως άνθρωποι που αγαπούν και εκτιμούν την τέχνη, που διαβάζουν βιβλία και πηγαίνουν στο θέατρο. Οι εποχές αλλάζουν, οι άνθρωποι αλλάζουν και μαζί τους αλλάζουν και οι ιδέες».