Θάνος Τοκάκης στο JennyGr: «Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν θέλει να κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη, τον ενοχλεί πολύ»
Δήμητρα Πραντάλου
23 Απριλίου 2026
Σήμερα κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες από την TFG, μία ταινία από αυτές που χρειαζόμαστε στον κινηματογράφο. Το I Was A Stranger του Μπραντ Άντερσεν είναι βαθιά συγκινητικό, αλλά ταυτόχρονα καταφέρνει να σε ταρακουνήσει. Να μετακινήσει κάτι μέσα σου και να σε κάνει να σκεφτείς τα πράγματα διαφορετικά. Βιώνουμε μια εποχή που το προσφυγικό μοιάζει στα μάτια μας ως κανονικότητα, δυστυχώς, επομένως είναι σημαντικό να καταλάβει κανείς τι εστί ανθρώπινη ζωή και κόστος.
Ο Μπραντ Άντερσεν καταφέρνει μέσα από τρεις διαφορετικές ιστορίες - μια γιατρός από τη Συρία που αναγκάζεται να εγκαταλείψει το Χαλέπι μαζί με τη μικρή της κόρη, ένας διακινητής που προσπαθεί να σώσει τον γιο του, ένας στρατιώτης που παλεύει με τη συνείδησή του, αλλά και ένας Έλληνας κυβερνήτης του λιμενικού- να διεισδύσει στα όρια που ξεπερνά κανείς όταν προσπαθεί να προστατέψει αυτούς που αγαπά. Στην ταινία συμμετέχουν και Σύριοι ηθοποιοί που έχουν βιώσει οι ίδιοι το δύσκολο ταξίδι στο Αιγαίο που αφηγείται η ιστορία.
Στο I Was A Stranger πρωταγωνιστούν οι Γιασμίν Αλ Μάσρι, Γιαχία Μαχαΐνι, Ομάρ Σι και οι δικοί μας Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και Θάνος Τοκάκης. Ο χαρακτήρας μάλιστα που υποδύεται ο Μαρκουλάκης είναι βασισμένος στον Κυριάκο Παπαδόπουλο από τη Λέσβο, που ως κυβερνήτης και μαζί με το πλήρωμα του, διέσωσε χιλιάδες ανθρώπους και τιμήθηκε για το έργο του από την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Ο Θάνος Τοκάκης υποδύεται τον καπετάνιο του λιμενικού, που όπως εξήγησε στη συζήτηση που είχαμε για το JennyGr, «ο χαρακτήρας μου είναι σαν να είμαι ο Ρόμπιν του κυβερνήτη, δηλαδή του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη. Είναι πολύ δεμένοι».
Ολόκληρη η συνέντευξη του Θάνου Τοκάκη στο JennyGr
Πώς θα τον χαρακτηρίζατε τον ρόλο σας, Γιατί βλέποντας την ταινία, ένιωθα κάποιες φορές πώς ήταν αρκετά διστακτικός, συγκριτικά με τον χαρακτήρα του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη.
Κοιτάξτε, αυτό που κάνει να ξεχωρίζουν τους “ήρωες” από τους υπόλοιπους ανθρώπους, αν μπορούμε να πούμε ήρωες στην εποχή μας, είναι το γεγονός ότι κάνουν κάτι διαφορετικό από το σύνολο. Ας πούμε ότι ο χαρακτήρας του Κωνσταντίνου διέπεται από κάτι τέτοιο, έχει μία τάση να κάνει κάτι διαφορετικό. Αν πούμε όλοι ότι κάνουμε πολύ σωστά τη δουλειά μας, η διαφορά μας είναι ότι εγώ πήγαινα στο σπίτι και κοιμόμουν το βράδυ, ενώ εκείνος όχι.
Η ταινία αγγίζει το προσφυγικό. Πιστεύετε ότι ο κινηματογράφος, και κάθε μορφή τέχνης, μπορεί να ταρακουνήσει κοινωνικά ζητήματα που μοιάζουν σαν να έχουμε κανονικοποιήσει; Που έχουμε συνηθίσει αυτές τις εικόνες;
Θα έπρεπε να το κάνει αυτό οποιαδήποτε μορφή τέχνης. Υπάρχουν δύο απαντήσεις γι’ αυτό, η μία είναι ότι οπωσδήποτε η τέχνη πρέπει, όχι να ταρακουνήσει, αλλά όπως συχνά μου αρέσει να λέω, δεν είναι ότι εμείς οι καλλιτέχνες είμαστε άνθρωποι που διδάσκουν στο κοινό πώς θα έπρεπε να είναι η ζωή, απλά μέσα από την τέχνη προσπαθούμε να κάνουμε ένα καθρέφτισμα της σύγχρονης κοινωνίας. Μπορούμε να συναισθανθούμε, κι εμείς που παίζουμε και εκείνοι που παρακολουθούν, μια κοινή αισθητική, γραμμή και αίσθηση των πραγμάτων. Να συγχρονιστούμε δηλαδή. Τώρα, το γεγονός ότι στην εποχή μας δεν συμβαίνει, ευθύνεται γιατί η τέχνη έχει πάρει την μορφή διασκέδασης, ενός χόμπι. Επομένως, ο κόσμος δεν πάει να δει τέχνη επειδή το έχει ανάγκη, αλλά γιατί θεωρεί ότι με αυτόν τον τρόπο θα ξεσκάσει, ενώ πρέπει να συμβαίνει ταυτόχρονα. Το ένα δεν πρέπει να αναιρεί το άλλο.
Γιατί πιστεύετε ότι έχει συμβεί αυτό;
Υπάρχουν πολλοί λόγοι. Κατά την γνώμη μου, αφενός το πολιτικό σκηνικό το έχει κάνει αυτό, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και παγκοσμίως, διότι μειώνονται τα κονδύλια για το σινεμά και για την τέχνη γενικότερα. Σε χώρες όπως στη Γαλλία και την Γερμανία που ήταν πολύ μεγαλύτερα τα κονδύλια μειώνονται συνεχώς. Αφετέρου, γιατί πιστεύω ότι ο κόσμος πια αρχίζει και φαντασιώνεται κάπως διαφορετικά τον εαυτό, και μέσα από τα social media και με όλο αυτό που του πουλάνε σαν σύγχρονη ζωή, και κατά τη γνώμη μου η τέχνη είναι ένας τρόπος να επαναφέρει τον οργανισμό και τον εαυτό μας σε μία άλλη κατάσταση. Και αυτό δεν θέλει να το κάνει ο σύγχρονος άνθρωπος, θέλει να το αποφύγει. Δεν θέλει να κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη, τον ενοχλεί πολύ.
Άρα, το γεγονός ότι είμαστε όλη την ώρα στα social media και βλέπουμε το οτιδήποτε συμβαίνει, και κάθε αρνητικό, δεν θέλουμε η τέχνη να μας προβληματίζει περαιτέρω;
Είμαστε άνθρωποι, οι οποίοι θέλουμε ο εαυτός μας να είναι πάνω από οτιδήποτε άλλο. Ο ατομισμός κυριαρχεί στην εποχή μας. Πώς θα ξεχωρίσουμε μέσα σε ένα σύνολο, δεν υπάρχει καμία αίσθηση φιλικότητας. Πόσες φορές ακούμε από ανθρώπους που λένε ότι “δεν θέλω να προβληματιστώ;”. Δεν λέω ότι πρέπει να βλέπουμε συνέχεια κουλτουριάρικα πράγματα, απλά πιστεύω ότι πρέπει να επιδιώκουμε συνεχώς να βλέπουμε πράγματα τα οποία θα μας κάνουν κάπως καλύτερους και αυτό είναι στο χέρι του καθενός. Άμα δεν το κάνεις αυτό, το μυαλό, επιστημονικά άμα θέλετε γιατί τα εξηγούμε όλα έτσι σε αυτή την εποχή, θα γίνει πουρές.
Στην ταινία, βλέπουμε την ανθρώπινη ιστορία των χαρακτήρων. Πιστεύετε ότι έχουμε χάσει κάπως την ανθρωπιά μας;
Εννοείται. Υπάρχει τρομερός φόβος. Δεν υπάρχει ενσυναίσθηση πια. Αυτό που με τρομάζει μεγαλώνοντας είναι ότι ο κόσμος κλείνεται όλο και περισσότερο στον εαυτό του και οτιδήποτε διαφορετικό, τον φοβίζει. Τώρα και το προσφυγικό και η μετανάστευση, διαταράσσουν την εσωτερική μας γαλήνη και θεωρείται “απειλή”. Την οποιαδήποτε απειλή εμείς θέλουμε να τη διώχνουμε ή να την βλέπουμε από μακριά. Να κοιτάμε δηλαδή από την τηλεόραση, από ένα βίντεο στο TikTok, να στεναχωριόμαστε, να συνεχίζουμε να τα βλέπουμε παρ’ όλα αυτά γιατί μας αρέσει να εθιζόμαστε σε πράγματα τα οποία είναι τελείως ακραία και μετά από λίγο να λέμε “τι κρίμα, πάμε να δούμε τώρα τι φτιάχνει ο Πετρετζίκης στο επόμενο βίντεο».
Ως θεατής ένιωσα πολλά συναισθήματα ταυτόχρονα, κατά βάση συγκίνηση και προβληματισμό. Εσείς που ήσασταν στα γυρίσματα, πώς το βιώσατε όλο αυτό;
Κατ’ αρχάς, ήταν μια εμπειρία που δε νομίζω ότι θα ξαναζήσω στην Ελλάδα γιατί ήταν μια μεγάλη παραγωγή ομολογουμένως, με τεχνικά μέσα που δεν υπάρχουν στη χώρα μας. Μπορώ να πω ότι είχε και δράση την οποία βίωσα. Μπαίνεις σε μια κατάσταση. Είναι οι άνθρωποι που τους σώζεις, παιδιά που κλαίνε, σε συνδυασμό με το ότι ξέραμε και την ιστορία κάποιων ανθρώπων που σώζαμε στην ταινία. Ήταν μια ιστορία πολύ κανονική, μπαίνει το σώμα σε μία δράση. Οι άνθρωποι φωνάζουν, κλαίνε, όσο ψέματα κι αν είναι για τις ανάγκες της ταινίας, ήταν πάρα πολύ έντονο.
Είχατε επαφή με πρόσφυγες; Σας βοήθησαν εξίσου δηλαδή να μπείτε σε αυτή την κατάσταση;
Φυσικά. Μας λέγανε και διάφορες ιστορίες, δηλαδή κάθε φορά αυτό που γινόταν στο γύρισμα ήταν ότι ένας από τους ανθρώπους μας έλεγε μια προσωπική του ιστορία, με πρωτοβουλία του σκηνοθέτη. Ξέραμε ότι πολλοί άνθρωποι έχουν κάνει στην πραγματικότητα αυτό το ταξίδι και δεν τα έχουν καταφέρει. Το διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο εσωτερικά. Και το λέω με μία ενοχή, γιατί εμείς είμαστε ηθοποιοί και λέμε “πω πω βίωσα αυτό τον ρόλο”, αλλά εγώ γύρισα στην Αθήνα στο σπίτι μου, ενώ αυτοί οι άνθρωποι συνεχίζουν.
Τώρα που το βιώσατε μέσα από την ταινία, άλλαξε κάπως ο τρόπος σκέψης σας;
Είναι αυτό που λέγαμε και πριν. Αυτό που κάνει η τέχνη είναι ενσυναίσθηση, δηλαδή αυτό που μας λείπει. Να νιώσουμε τον διπλανό μας, να έχουμε συμπόνια, να έχουμε κατανόηση - αυτά τα συναισθήματα λείπουν. Εγώ το βίωσα μέσα από αυτή τη διαδικασία και πολύ πιο έντονα. Φυσικά και ένιωσα ακόμα περισσότερο ευαισθητοποιημένος. Τώρα, έκανα κάτι περισσότερο γι’ αυτό; Όχι. Υπήρξε όμως μέσα μου μεγαλύτερη μετακίνηση.
Η συνεργασία με τον Μπραντ Άντερσεν πώς ήταν;
Φανταστική. Πολύ γλυκός άνθρωπος, ευαισθητοποιημένος, ανοιχτός, ευγενής. Όλα αυτά μαζί. Εξαιρετικός. Ακόμα και για έναν μικρό ρόλο σαν το δικό μου, με είδε, έκανε ένα video call μαζί μου, δηλαδή ήταν πολύ μέσα σε αυτό.
Στην ταινία, στο σημείο όπου ο διακινητής στέλνει τους ανθρώπους απέναντι στην Ελλάδα, λέει για τους Έλληνες του λιμενικού «ότι τους αρέσει να το παίζουν ήρωες». Αυτό πόση δόση αλήθειας πιστεύετε ότι έχει;
Στο κεφάλι του καθενός αυτό αντηχεί διαφορετικά. Δηλαδή έτσι όπως το λέτε, έχει όντως και αρνητική και θετική χροιά. Σίγουρα εγώ θα πω ότι η έννοια του “ήρωα” έχει διαφοροποιηθεί στο κεφάλι του καθενός, μπορεί να ισχύει αυτό που λέει, αλλά το ότι είναι ήρωας έχει μολυνθεί περισσότερο. Έχει γίνει τουλάχιστον κάτι διαφορετικό.
Οι θεατές τι θα θέλατε να αποκομίσουν βλέποντας την ταινία; Τι θα θέλατε να πουν μετά το τέλος της;
Ξέρετε, δεν είναι απαραίτητο ότι κάποιος πρέπει να πει κάτι μετά. Το αισθάνομαι κάτι και το οποίο έχει την πιο μεγάλη σημασία, είναι να το σκέφτομαι και το επόμενο πρωί. Υπάρχουν πράγματα που μας μετακινούν, τα οποία είναι επιφανειακά. Μπορεί να συγκινηθεί πολύ εύκολα ένας άνθρωπος, όμως αν αυτή η συγκίνηση έχει και απόηχο, εκεί νομίζω ότι κάτι έχει λειτουργήσει. Πολλές φορές μπορεί να λειτουργήσει σε κάτι που δεν το περιμένουμε κιόλας. Μπορεί να ξυπνήσεις την επόμενη ημέρα και να πεις “ωχ δεν το περίμενα ότι θα μου έκανε έναν τέτοιο αντίκτυπο». Επομένως αυτό που θα ήταν θεμιτό είναι να σκέφτομαι ότι ο θεατής έφερε στο μυαλό του κάποιες σκηνές από την ταινία. Αυτά λειτουργούν σαν triggers στο κεφάλι μας, δηλαδή λειτουργούν υποσυνείδητα. Ας είναι ευαισθητοποίηση και ας είναι μόλις 1%.