Από την Καλών Τεχνών στη σκηνή με τους Florence and The Machine: Η Έλενα Λεώνη είναι ένα αεικίνητο ταλέντο
Άννα Καντζηλιέρη
20 Μαΐου 2026
Υπάρχουν καλλιτέχνες που μοιάζουν να ακολουθούν έναν δρόμο στην καριέρα τους και άλλοι που γεννήθηκαν για να ανοίγουν συνεχώς καινούργιους. Η Έλενα Λεώνη ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Από τη Σχολή Καλών Τεχνών, που μπήκε πριν καν ολοκληρώσει το σχολείο με την ένδειξη «ταλέντο», μέχρι τις μουσικές σκηνές, το θέατρο, τη γλυπτική και την εικονογράφηση, η ίδια μοιάζει να μετατρέπει κάθε μορφή τέχνης σε προσωπική γλώσσα έκφρασης.
Το φετινό καλοκαίρι τη βρίσκει μπροστά σε μία από τις σημαντικότερες στιγμές της μέχρι τώρα διαδρομής της: να ανοίγει τη συναυλία των Florence and The Machine στην Αθήνα - ένα όνειρο που ποιος νέος τραγουδιστής δεν θα λαχταρούσε να γίνει πραγματικότητα; Και κάπως έτσι, όλα μοιάζουν να μπαίνουν στη θέση τους για μια τραγουδίστρια που δεν έμαθε να χωρά σε κουτάκια, δεν έβαλε ποτέ όρια στον εαυτό της, δεν περιόρισε τη σκέψη της.
Στις 27 Μαΐου παρουσιάζει τον πρώτο προσωπικό δίσκο της, που κυκλοφόρησε πριν μερικές ημέρες, με τίτλο «1». Πρόκειται, για ένα βαθιά προσωπικό project, στο οποίο υπογράφει όχι μόνο τη μουσική και τους στίχους, αλλά και ολόκληρη την καλλιτεχνική του ταυτότητα. Γιατί για την Έλενα Λεώνη, η δημιουργία δεν σταματά ποτέ σε μία μορφή. Είναι ανάγκη, ένστικτο, τρόπος ζωής.
Μέσα σε όλη αυτή τη δημιουργική περίοδο που διανύει, μιλά στο JennyGr για τα όνειρα που υλοποιούνται πριν καν νιώσεις έτοιμος, τη σχέση της με την τέχνη και την παράδοση, την ανάγκη της για ηρεμία, αλλά και το βάρος της προσδοκίας, που συχνά συνοδεύει τους ανθρώπους που έμαθαν από νωρίς να ξεχωρίζουν.
Η συνέντευξη της Έλενας Λεώνη στο JennyGr:
Έλενα, πώς θα συστηνόσουν σε κάποιον που δεν έχει παρακολουθήσει την - πολύ γεμάτη θα έλεγα εγώ - πορεία σου μέχρι σήμερα;
Είμαι ένα κορίτσι που μου αρέσει να φτιάχνω πράγματα, να κάνω όνειρα και να δουλεύω γι’ αυτά. Και αυτό ισχύει από την τέχνη μέχρι τη μαγειρική. Πάντα έλεγα, ότι θέλω να φτιάξω ένα γαστροκουτούκι μεγαλώνοντας, που θα επιμελούμαι εγώ το μενού και θα έχω ζωγραφίσει τους τοίχους. Μου αρέσει να κάνω όνειρα και να τα υλοποιώ. Δεν είναι η τέχνη αυτή καθ’ αυτή που με γοητεύει, είναι η δύναμη της δημιουργίας.
Στις 14 Ιουλίου θα ανοίξεις τη συναυλία των Florence and The Machine στην Ελλάδα. Πώς προέκυψε αυτή η απίθανη συνεργασία;
Η πρόταση να ανοίξω τη συναυλία των Florence and The Machine ήρθε πολύ ξαφνικά. Το πρώτο τηλεφώνημα ήταν από τον διοργανωτή του Eject Festival. Με πήρε τηλέφωνο, χωρίς να έχουμε κάποια προηγούμενη αλληλεπίδραση. Μου είπε ότι παρακολουθεί τη δουλειά μου, του αρέσει και θέλει να με προτείνει στην ξένη παραγωγή. Του απάντησα, πως εγώ θέλω περισσότερο. Μεσολάβησε ένα διάστημα μιας εβδομάδας, που περίμενα την έγκριση. Η αγωνία μου ήταν αδιανόητη, αλλά ήξερα ότι θα συμβεί.
Μία ημέρα βρίσκω στο πάτωμα ένα μονόλεπτο και σκέφτομαι πως αυτό είναι το γούρι μου. Και με το που το πιάνω, χτυπάει το τηλέφωνο. Το ‘χω ακόμα αυτό το κέρμα. Είπα στον εαυτό μου, ότι αυτό τώρα όντως συμβαίνει. Μια εβδομάδα πριν, είχα πρήξει τους δικούς μου, ότι δουλεύω τόσο σκληρά και δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο, αν όλο αυτό θα με βγάλει κάπου. Αυτό το τηλεφώνημα ήταν η επιβεβαίωση, ότι ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί.
«Στόχος μου ήταν να φτιάξω έναν δίσκο που να χωράει όλα όσα μου αρέσουν κάτω από μια ομπρέλα, την ομπρέλα της Έλενας. Αυτός ο δίσκος είναι ένα πάντρεμα όσων για τους έξω φαίνονται διαφορετικά, αλλά για εμένα είναι η ταυτότητά μου».
Ο φετινός Μάιος είναι πολύ ξεχωριστός για εσένα, καθώς στις 27/5 παρουσιάζεις τον πρώτο προσωπικό δίσκο σου. Τι θα ακούσουμε σε αυτή τη δουλειά;
Αυτός είναι ο πρώτος μου δίσκος και λέγεται "1". Είναι πολύ προσωπικό project. Είναι οι εμπειρίες μου, η δουλειά μου, έχω γράψει και τους στίχους και τη μουσική, έχω επιμεληθεί το εικαστικό κομμάτι - ήθελα να κάνω κάτι που να δείχνει τι είναι η Έλενα. Είμαι πολλά και διαφορετικά πράγματα και στα είδη μουσικής και στο πώς μου αρέσει να εκφράζομαι. Μεγάλωσα μέσα στην τέχνη, έχοντας ερεθίσματα από την παράδοση και διάφορες πλευρές της μουσικής. Τα λάτρευα όλα εξίσου. Στόχος μου ήταν να φτιάξω έναν δίσκο που να χωράει όλα όσα μου αρέσουν κάτω από μια ομπρέλα, την ομπρέλα της Έλενας. Αυτός ο δίσκος είναι ένα πάντρεμα όσων για τους έξω φαίνονται διαφορετικά, αλλά για εμένα είναι η ταυτότητά μου.
Πώς βίωσες εσύ αυτή την εμπειρία - να κάνεις ένα μεγάλο όνειρο πραγματικότητα;
Μέσα σε όλο αυτό το διάστημα της προετοιμασίας του δίσκου, πέρασα από πολλές πίστες. Από τον ενθουσιασμό και την προσμονή στη ματαίωση, γιατί επενδύεις ένα κομμάτι του εαυτού σου και το βγάζεις εκεί έξω, χωρίς να ξέρεις τι να περιμένεις. Όταν ένας καλλιτέχνης αφιερώνει όλο του το είναι σε κάτι, μετά νιώθει άδειος. Αυτή την περίοδο, προσπαθώ να ισορροπήσω αυτό το πράγμα μέσα μου. Λέω στην Έλενα “αγάπα τον εαυτό σου γι’ αυτό που κάνει, χωρίς προσδοκίες. Η προσδοκία είναι μεγάλη παγίδα. Ακόμα κι αν κανένας δεν άκουγε αυτόν τον δίσκο, εγώ θα ήθελα να φτιάξω αυτή τη μουσική. Νιώθω ανακούφιση. Ήταν το πρώτο μεγάλο βήμα ενηλικίωσης. Τώρα αισθάνομαι ότι ενηλικιώνομαι.
Πιστεύεις ότι η ελληνική βιομηχανία είναι πραγματικά ανοιχτή σε καλλιτέχνες που δεν χωράνε σε ένα είδος;
Δεν νομίζω ότι υπάρχει βιομηχανία στην Ελλάδα. Η βιομηχανία στηρίζεται στους ανθρώπους και στους καλλιτέχνες παρά στα ίδια της τα πόδια και αυτό είναι διαστρεβλωμένο. Πρώτα ζητάνε από τον καλλιτέχνη να φτιάξει το brand του και μετά θα τον πλαισιώσουν. Δεν είναι η βιομηχανία που έχει τη δύναμη να επιβάλει στον κόσμο έναν καλλιτέχνη. Είναι στα χέρια του ίδιου του καλλιτέχνη πια. Η βιομηχανία αφουγκράζεται τι χωράει, παρακολουθώντας τους καλλιτέχνες να το χτίζουν.
«Υπάρχει κάτι μαγικό στη δημιουργία που, για να το κάνεις, σημαίνει πως δεν αντέχεις αλλιώς. Αν αντέχεις και αλλιώς, ασχολήσου με κάτι άλλο».
Έχεις συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες της εγχώριας μουσικής σκηνής. Τι είναι πιο δύσκολο τελικά: να στηρίζεις έναν καλλιτέχνη ή να εκτίθεσαι η ίδια;
Είναι πολύ εύκολο να είσαι μέρος του project ενός άλλου, γιατί ο εαυτός σου και η ύπαρξή σου δεν είναι αυτά που διακυβεύονται. Πας, παίζεις έναν ρόλο, κάνεις αυτό που πρέπει για να στηρίξεις τη δουλειά σου, αλλά δεν παίρνεις εσύ τα ρίσκα ή τις αποφάσεις. Λαμβάνεις τα όμορφα πράγματα, χωρίς να ρισκάρεις να χάσεις τον εαυτό σου ή να κριθείς. Δεν ξέρεις, αν αντέχεις να κριθείς.
Η τέχνη σου είναι σαν να εκθέτεις το παιδί σου και να ρωτάς “σας αρέσει το παιδί μου;”. Και να σου απαντάνε, πως το “παιδί” σου είναι άσχημο ή υπέροχο ή δεν μας ενδιαφέρει το “παιδί” σου. Όλα αυτά έχουν βάρος. Εγώ κάποια στιγμή αποφάσισα να πάρω αυτό το ρίσκο για εμένα και να "εκτεθώ", γιατί συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Υπάρχει κάτι μαγικό στη δημιουργία που, για να το κάνεις, σημαίνει πως δεν αντέχεις αλλιώς. Αν αντέχεις και αλλιώς, ασχολήσου με κάτι άλλο.
Έχεις σπουδάσει γλυπτική, σύγχρονο τραγούδι, βυζαντινή μουσική, παίζεις τσέλο και άρπα και κινείσαι ανάμεσα στη μουσική, θέατρο, γλυπτική και εικονογράφηση. Όλη αυτή η πολυφωνία λειτουργεί τελικά σαν ενιαία καλλιτεχνική γλώσσα ή ακόμα προσπαθείς να ισορροπήσεις;
Δεν ψάχνω καμία ισορροπία. Θεωρώ ότι έκανα τα πράγματα που αγαπούσα και γι’ αυτό έκανα και πολλά, γιατί δεν με κούραζαν. Επειδή είχα περιέργεια, απλά βούταγα σε διαφορετικά πράγματα. Είμαι ένας άνθρωπος που χάνει εύκολα το ενδιαφέρον του και συνεχώς ψάχνει καινούργια πράγματα, συνεπώς αποφάσισα ότι θα γίνω η καλύτερη στο να δοκιμάζω πολλά πράγματα. Αυτή η σκέψη με οδήγησε σε διάφορα μονοπάτια. Το μόνο που με βασάνιζε, είναι αυτό που μου έλεγαν, ότι αν δεν αφοσιωθώ σε ένα πράγμα, δεν θα γίνω πουθενά καλή. Εγώ το κατάφερα. Μου αρέσει που έχω πολλά εργαλεία, γιατί αποκτώ τον έλεγχο γύρω από το project μου και την καλλιτεχνική δημιουργία. Για εμένα, η μουσική μου έχει εικόνα πριν δημιουργηθεί η εικόνα και αυτό συμβαίνει, επειδή είμαι και εικαστικός. Δεν φοβάμαι να δοκιμάζω νέα πράγματα.
«Έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Είμαι σίγουρη ότι δεν θα τα παρατήσω. Δεν φοβάμαι ότι κάτι δεν θα γίνει. Όσο είναι στο χέρι μου, θα γίνει».
Μπήκες στη Σχολή Καλών Τεχνών πριν τελειώσεις το σχολείο, σωστά;
Έχω καρτελάκι με σφραγίδα του κράτους που λέει “τρόπος εισαγωγής: ταλέντο”. Η Καλών Τεχνών - όταν εγώ ήμουν σε αυτή τη φάση - έδινε το δικαίωμα σε κάποιους μαθητές, πριν τελειώσουν το σχολείο, να συμμετέχουν στις εξετάσεις μαζί με τους απόφοιτους Λυκείου. Είχα στείλει πορτοφόλιο, το δέχτηκαν, και τελικά έδωσα εξετάσεις και πέρασα. Έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Είμαι σίγουρη ότι δεν θα τα παρατήσω. Δεν φοβάμαι ότι κάτι δεν θα γίνει. Όσο είναι στο χέρι μου, θα γίνει.
«Είμαι σίγουρη ότι η αυτοπεποίθηση που έλαβα ως παιδί, μου έδωσε τη δύναμη να τολμάω και να έχω πίστη στις ικανότητές μου - όχι ότι είμαι καλή, αλλά ότι αν δουλέψω θα τα καταφέρω. Αυτό σίγουρα έχει δημιουργήσει και ένα βάρος προσδοκίας, όχι τόσο από τους γύρω μου, αλλά από εμένα, που τώρα, ψάχνοντας την Έλενα, αρχίζω να το σμιλεύω».
Όταν σε αναγνωρίζουν ως ταλέντο πριν ακόμα ενηλικιωθείς, τελικά μετά κυνηγάς την εξέλιξη ή την επιβεβαίωση - είτε προσωπική είτε εξωτερική;
Προσπαθώ να βρω μια απάντηση και μια ισορροπία μέσα μου στο τι απ΄όσα κάνω, τα κάνω επειδή τα αγαπώ και τι από αυτά τα κάνω, επειδή έχω συνηθίσει να παίρνω εύκολα επιβεβαίωση. Στο σχολείο ήμουν πολύ καλή, όταν προσπάθησα να ασχοληθώ με τη μουσική, η πρώτη μου δουλειά ήταν στο Εθνικό Θέατρο, μετά γνώρισα τη Μαρίνα Σάττι και ξεκινήσαμε τις συναυλίες. Οπότε έχω μάθει ότι πηγαίνει κάπως έτσι. Βουτάω εγώ και όλα συμβαίνουν. Η μία ανάγνωση είναι αυτή.
Είμαι σίγουρη ότι η αυτοπεποίθηση που έλαβα ως παιδί, μου έδωσε τη δύναμη να τολμάω και να έχω πίστη στις ικανότητές μου - όχι ότι είμαι καλή, αλλά ότι αν δουλέψω θα τα καταφέρω. Αυτό σίγουρα έχει δημιουργήσει και ένα βάρος προσδοκίας, όχι τόσο από τους γύρω μου, αλλά από εμένα, που τώρα, ψάχνοντας την Έλενα, αρχίζω να το σμιλεύω. Υπάρχει ευχαρίστηση σε όλα αυτά, την οποία η προσδοκία δεν σε αφήνει να τη ζήσεις. Στο τραγούδι μου “Βαριέμαι πολύ” γράφω ακριβώς αυτό, αλλά όταν το έγραφα δεν το είχα συνειδητοποιήσει. Το τραγούδι λέει “αχ ζωή μου σε χάρισα σε προσδοκίες παλιές και όλο το μέλλον πότιζα μα το παρόν δεν το φρόντιζα”. Ήρθε η ώρα να ακολουθήσω τα ίδια μου τα λόγια.
Δεδομένου ότι τα τραγούδια σου έχουν επιρροές από την παραδοσιακή μουσική, τι σημαίνει παράδοση για εσένα; Είναι κάτι που κουβαλάς μέσα σου ή επαναπροσδιορίζεις κάθε φορά από την αρχή;
Μεγάλωσα με την παραδοσιακή μουσική, γιατί και ο πατέρας μου και ο νονός μου ασχολούνται με αυτή. Ήμουν σίγουρη ότι δεν θα ξεφύγω από αυτό. Τραγουδούσα παραδοσιακά τραγούδια απ’ όταν ήμουν μωρό. Θεωρώ ότι η παράδοση είναι κάτι, το οποίο μου φέρνει ζεστασιά και μου δίνει μια ταυτότητα. Είναι βίωμα. Αν είχα μεγαλώσει στην Αφρική, θα είχα ένα άλλο βίωμα. Μου θυμίζει τα καλοκαίρια μου, τους γονείς μου, τη γιαγιά μου, τα οικογενειακά τραπέζια, τις μυρωδιές.
Δεν διαπρατεύομαι με τίποτα την ηρεμία, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτή. Είναι πυξίδα για εμένα, αν δεν δείχνει σωστά, θα υπάρξει ταραχή, που σημαίνει ότι θα πρέπει να ψάξεις να βρεις τι τη δημιουργεί».
Ποια αξία θεωρείς αδιαπραγμάτευτη στη ζωή σου;
Δεν διαπρατεύομαι με τίποτα την ηρεμία, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτή. Και η ηρεμία περιλαμβάνει πολλά πράγματα. Για να είναι κάποιος ήρεμος, πρέπει να τα έχει καλά με τον εαυτό σου, να έχει αγάπη, να νιώθει ότι είναι εκεί που ανήκει, οπότε αν έχεις την ηρεμία ξέρεις ότι πολλά πράγματα πάνε καλά. Η ηρεμία είναι πυξίδα για εμένα, αν δεν δείχνει σωστά, θα υπάρξει ταραχή, που σημαίνει ότι θα πρέπει να ψάξεις να βρεις τι τη δημιουργεί.
Μετά απ’ όσα έχεις καταφέρεις μέχρι σήμερα, τι έχεις καταλάβει για τον εαυτό σου και τη ζωή γενικότερα;
Το βασικότερο πράγμα σε αυτή τη ζωή, είναι να κάνεις πράγματα πριν νιώσεις έτοιμος. Όσες φορές περίμενα να είμαι έτοιμη, το τρένο πέρασε. Όσες φορές μπήκα, έμαθα στην πορεία. Δεν έχει σημασία να είσαι ο καλύτερος, αλλά να ανέβεις στο τρένο. Εκεί κρίνονται όλα.
Φωτογραφίες: Τζίνα Σκανδάμη
Ευχαριστούμε πολύ το κατάστημα της Easywash στη Ζωγράφου για την παραχώρηση του χώρου για τη φωτογράφιση.
Τον δίσκο της Έλενας Λεώνη θα τον ακούσεις εδώ