Πώς είναι να είσαι γυναίκα σεφ στην Ελλάδα - Η Μαρίνα Κατσούλα μιλά στο JennyGr για έναν χώρο που παραμένει ανδροκρατούμενος
Άννα Καντζηλιέρη
14 Σεπτεμβρίου 2026
Από τις παιδικές «πειραματικές» δημιουργίες στο μπλέντερ της μαμάς της μέχρι την επαγγελματική κουζίνα και τη θέση της σεφ στη Mar-Bella Collection, η Μαρίνα Κατσούλα έχει διανύσει μια πορεία που πέρα από το ταλέντο, βασίζεται στην επιμονή, τη διαρκή εξέλιξη και την ατέρμονη αγάπη της για τη μαγειρική. Για εκείνη, η κουζίνα δεν είναι μόνο ένας μέρος εργασίας, αλλά ένας τρόπος έκφρασης και δημιουργίας και, τελικά, ένας τρόπος να κατανοεί καλύτερα τον εαυτό της και τους ανθρώπους γύρω της.
Σε έναν χώρο που εξακολουθεί να θεωρείται σε μεγάλο βαθμό ανδροκρατούμενος, η Μαρίνα έχει επιλέξει να χαράξει τον δικό της δρόμο χωρίς να υιοθετήσει στερεότυπα για το πώς «πρέπει» να είναι ένας σεφ. Στη συνέντευξή της στο JennyGr, αναφέρεται ανοιχτά στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ως γυναίκα σε μια επαγγελματική κουζίνα, στον σεβασμό που πολλές φορές χρειάστηκε να διεκδικήσει, αλλά και στη δύναμη της ομάδας, της συνεργασίας και της εμπιστοσύνης.
Παράλληλα, μιλά για τη διαδρομή της, το πώς είναι να δουλεύεις σεζόν, τις απαιτήσεις μιας επαγγελματικής κουζίνας, τα λάθη των νέων μαγείρων, αλλά και την ανάγκη να αλλάξει η στερεοτυπική εικόνα του αυστηρού και αυταρχικού σεφ που κυριαρχεί εκεί έξω. Κυρίως, όμως, μοιράζεται ένα μάθημα που η ίδια θεωρεί από τα σημαντικότερα που της έχει δώσει η κουζίνα: ότι μπορείς να εξελίσσεσαι, να γίνεσαι καλύτερος επαγγελματίας και να προχωράς μπροστά, χωρίς να χρειάζεται να χάσεις τον εαυτό σου.
Η συνέντευξη της Μαρίνας στο JennyGr
- Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με τη μαγειρική;
Από μικρή θυμάμαι να ανακατεύω στο μπλέντερ διάφορα υλικά που έβρισκα στα ντουλάπια της μαμάς μου, χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Ακόμα θυμάμαι τη μυρωδιά από εκείνες τις πρώτες μου «δημιουργίες» – βέβαια, δεν τρωγόταν σχεδόν τίποτα! Σιγά σιγά άρχισα να φτιάχνω πράγματα που πραγματικά τρώγονταν. Έφτιαχνα κουλουράκια, μπισκότα και τηγανίτες με τη γιαγιά μου, και τότε κατάλαβα πόσο μου άρεσε η διαδικασία. Ακόμα και σήμερα, όταν θέλω να ξεφύγω λίγο από την καθημερινότητα ή κάτι με απασχολεί, συνήθως φτιάχνω μπισκότα ή κουλούρια και νιώθω ότι έτσι χαλαρώνω.
- Θυμάσαι πότε συνειδητοποίησες, ότι η μαγειρική δεν είναι απλώς μια επαγγελματική επιλογή, αλλά τρόπος ζωής;
Από πολύ μικρή ήξερα ότι ήθελα να ακολουθήσω τον δρόμο της μαγειρικής. Από τα 13 μου έλεγα ότι θέλω να γίνω μαγείρισσα. Στα 19 μου μπήκα για πρώτη φορά σε επαγγελματική κουζίνα και ακόμα θυμάμαι ποια ήταν η πρώτη μου δουλειά. Όσο περνούσε ο καιρός, καταλάβαινα όλο και περισσότερο πόσο μου άρεσε να μαγειρεύω και να εξελίσσομαι μέσα από αυτό.
Η στιγμή όμως που ένιωσα ότι η μαγειρική είναι κάτι παραπάνω από μια δουλειά ήταν όταν, στη Mar-Βella Collection, μου δόθηκε η ευκαιρία να δημιουργήσω και να προτείνω το δικό μου μενού. Εκεί κατάλαβα ότι δεν ήθελα απλώς να εκτελώ συνταγές, αλλά να εκφράζομαι μέσα από το φαγητό.
- Οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουμε μόνο το αποτέλεσμα, δηλαδή το πιάτο που φτάνει στο τραπέζι μας. Τι είναι αυτό που δεν μαθαίνουμε ποτέ από την καθημερινότητα μιας επαγγελματικής κουζίνας;
Αυτό που δεν φαίνεται είναι οι πολλές ώρες προετοιμασίας, η οργάνωση και η συνεργασία που απαιτούνται για να φτάσει σωστά στο τραπέζι. Η καθημερινότητα σε μια επαγγελματική κουζίνα απαιτεί συνέπεια, συγκέντρωση και μεγάλη προσοχή στη λεπτομέρεια. Υπάρχουν πολλές ώρες ορθοστασίας, απαιτητικά ωράρια και στιγμές που όλοι πρέπει να λειτουργούν συντονισμένα.
Το σημαντικότερο όμως είναι η ομάδα. Σε μια επαγγελματική κουζίνα κανείς δεν δουλεύει μόνος του. Το αποτέλεσμα εξαρτάται από τη συνεργασία, την επικοινωνία και την εμπιστοσύνη μεταξύ όλων. Όταν κάθε μέλος κάνει σωστά τη δουλειά του, αυτό φαίνεται και στο πιάτο που φτάνει στον πελάτη.
- Τι σημαίνει στην πράξη να εργάζεσαι ως σεφ σε έναν μεγάλο ξενοδοχειακό όμιλο, όπως η Mar-Bella Collection; Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις, αλλά και οι ευκαιρίες που σου προσφέρει αυτή η εμπειρία;
Αρχικά, νιώθω μεγάλη ικανοποίηση που έχω καταφέρει να είμαι σεφ σε ένα από τα ξενοδοχεία της Mar-Bella Collection, ειδικά σε έναν χώρο που παραμένει αρκετά ανδροκρατούμενος. Μαζί με αυτή την ικανοποίηση, όμως, νιώθω και μεγάλη ευθύνη, γιατί θέλω καθημερινά να μπορώ να ανταποκρίνομαι σε αυτόν τον ρόλο και στις απαιτήσεις του. Για μένα, μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις είναι να καταφέρεις να παραμείνεις ο εαυτός σου. Να μην μπεις απαραίτητα στα κλασικά «κουτιά» που πολλές φορές συνοδεύουν τη θέση του σεφ και στην εικόνα που υπάρχει για το πώς πρέπει να λειτουργεί ή να συμπεριφέρεται κάποιος μέσα σε μια κουζίνα. Πιστεύω ότι μπορείς να έχεις απαιτήσεις από την ομάδα σου και να διεκδικείς ένα καλό αποτέλεσμα, χωρίς να χάνεις τον χαρακτήρα σου.
Στη Mar-Bella, από την πρώτη στιγμή που ήρθα, μου δόθηκαν πολλές ευκαιρίες. Μέσα από αυτές εξελίχθηκα στη μαγειρική μου, αλλά και σαν άνθρωπος. Άλλαξε ο τρόπος που σκέφτομαι, που οργανώνω τη δουλειά και που αντιμετωπίζω τις διαφορετικές καταστάσεις και τους ανθρώπους γύρω μου. Κυρίως, όμως, είδα έναν διαφορετικό δρόμο για τον εαυτό μου, που πριν έρθω εδώ ίσως να μην είχα φανταστεί.
«Για μένα, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει ανταγωνισμός. Σίγουρα θέλω να είμαι καλή σε αυτό που κάνω και να εξελίσσομαι συνεχώς, αλλά δεν με ενδιαφέρει να είμαι η καλύτερη ή να αποδείξω ότι είμαι καλύτερη από κάποιον άλλον. Θεωρώ ότι ο ανταγωνισμός, όταν γίνεται αυτοσκοπός, είναι ένας δρόμος που περισσότερο σε ταλαιπωρεί παρά σε εξελίσσει, και προσωπικά δεν θέλω να τον ακολουθήσω».
- Οι επαγγελματικές κουζίνες θεωρούνται από τα πιο απαιτητικά εργασιακά περιβάλλοντα. Πόσο έντονος είναι, τελικά, ο ανταγωνισμός και πώς μπορεί κανείς να ξεχωρίσει μέσα σε αυτόν;
Για μένα, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει ανταγωνισμός. Σίγουρα θέλω να είμαι καλή σε αυτό που κάνω και να εξελίσσομαι συνεχώς, αλλά δεν με ενδιαφέρει να είμαι η καλύτερη ή να αποδείξω ότι είμαι καλύτερη από κάποιον άλλον. Θεωρώ ότι ο ανταγωνισμός, όταν γίνεται αυτοσκοπός, είναι ένας δρόμος που περισσότερο σε ταλαιπωρεί παρά σε εξελίσσει, και προσωπικά δεν θέλω να τον ακολουθήσω.
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι το καλό αποτέλεσμα. Και σε μια επαγγελματική κουζίνα το καλό αποτέλεσμα δεν έρχεται από έναν άνθρωπο, αλλά από τη σωστή συνεργασία μιας δυνατής ομάδας. Θέλω να συνεργάζομαι με ανθρώπους που είναι καλοί σε αυτό που κάνουν, γιατί πιστεύω ότι μέσα από αυτούς γίνομαι κι εγώ καλύτερη.
Αν υπάρχει ένας ανταγωνισμός που θεωρώ θεμιτό, είναι αυτός που λειτουργεί σαν κίνητρο και πηγαίνει ολόκληρη την ομάδα ένα βήμα παρακάτω. Όχι αυτός που προσπαθεί να ξεχωρίσει τον έναν από τον άλλον, αλλά αυτός που μας κάνει όλους να προσπαθούμε για κάτι καλύτερο.
- Το γεγονός ότι ένα μεγάλο ποσοστό των σεφ εργάζεστε σεζόν, δυσκολεύει τις συνθήκες εργασίας;
Ναι, η σεζόν δυσκολεύει αρκετά τις συνθήκες, κυρίως γιατί για αρκετούς μήνες η δουλειά γίνεται ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητάς σου. Τα ωράρια είναι απαιτητικά, ο προσωπικός χρόνος περιορίζεται και χρειάζεται να διατηρείς την ίδια συγκέντρωση και συνέπεια ακόμα και όταν υπάρχει κούραση.
Για μένα, όμως, το πιο δύσκολο κομμάτι είναι όταν βρίσκεσαι μακριά από το σπίτι σου, τους φίλους και την οικογένειά μου. Δεν είναι μόνο ότι σου λείπουν οι άνθρωποί σου, αλλά και ότι χάνεις ένα μέρος από την καθημερινότητά τους, τις απλές στιγμές που συμβαίνουν όσο εσύ βρίσκεσαι αλλού. Βέβαια, θεωρώ ότι αυτή είναι μια δυσκολία που αντιμετωπίζουν όλοι όσοι εργάζονται σεζόν, ανεξάρτητα από το αντικείμενό τους.
- Αν έπρεπε να επισημάνεις ένα λάθος που βλέπεις να επαναλαμβάνουν συχνά οι νέοι επαγγελματίες όταν μπαίνουν στην κουζίνα, ποιο θα ήταν;
Νομίζω ότι το πιο συχνό λάθος είναι ότι βιάζονται. Βιάζονται να εξελιχθούν, να ανέβουν γρήγορα και να πάρουν μια θέση, χωρίς πάντα να έχουν προλάβει να αποκτήσουν τις γνώσεις και την εμπειρία που χρειάζεται αυτή η θέση. Τα τελευταία χρόνια, λόγω της μεγάλης ζήτησης που υπάρχει στο επάγγελμα, αυτό γίνεται ακόμα πιο εύκολα. Πολλές φορές ένας νέος μάγειρας μπορεί να βρεθεί πολύ γρήγορα σε μια θέση με περισσότερες ευθύνες, χωρίς να έχει προλάβει να χτίσει τις βάσεις που χρειάζεται.
Πιστεύω ότι στην κουζίνα κάθε στάδιο έχει κάτι να σου μάθει και χρειάζεται χρόνος. Δεν είναι μόνο ο τίτλος ή η θέση που σε κάνει καλύτερο επαγγελματία. Είναι οι γνώσεις, οι εμπειρίες και τα λάθη που κάνεις στην πορεία. Οπότε, αν είχα να συμβουλεύσω κάτι έναν νέο μάγειρα, θα ήταν να μη βιάζεται τόσο να φτάσει στο επόμενο βήμα, αλλά να παίρνει όσα περισσότερα μπορεί από το στάδιο στο οποίο βρίσκεται.
- Η μαγειρική είναι, ίσως, από τα λίγα επαγγέλματα, όπου η γυναίκα κυριαρχεί στην κουζίνα του σπιτιού, αλλά οι ηγετικές θέσεις στις επαγγελματικές κουζίνες εξακολουθούν να καταλαμβάνονται κυρίως από άνδρες. Πώς ερμηνεύεις αυτή την αντίφαση;
Νομίζω ότι αυτή η αντίφαση έχει να κάνει κυρίως με τα στερεότυπα που υπήρχαν για πολλά χρόνια γύρω από την επαγγελματική κουζίνα. Στο σπίτι η μαγειρική θεωρούνταν κάτι που κάνει η γυναίκα, όμως όταν έγινε επάγγελμα, με πολλές ώρες, πίεση και ευθύνες, για αρκετά χρόνια θεωρήθηκε περισσότερο ανδρικός χώρος. Ακόμα και σήμερα υπάρχει σε έναν βαθμό η εικόνα ότι για να διοικήσεις μια επαγγελματική κουζίνα πρέπει να είσαι σκληρός, απόλυτος ή να επιβάλλεσαι με έναν συγκεκριμένο τρόπο.
Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που κάνουν κάποιον καλό σεφ. Μπορείς να είσαι απαιτητικός, να έχεις πειθαρχία χωρίς να χρειάζεται να υιοθετήσεις έναν ρόλο που δεν σου ταιριάζει. Σίγουρα τα πράγματα έχουν αλλάξει και βλέπουμε όλο και περισσότερες γυναίκες να εξελίσσονται και να αναλαμβάνουν θέσεις ευθύνης. Πιστεύω όμως ότι χρειάζεται ακόμα χρόνος μέχρι να σταματήσει να μας κάνει εντύπωση το αν ο άνθρωπος που είναι επικεφαλής μιας κουζίνας είναι άνδρας ή γυναίκα και να μετράει απλώς το πόσο καλός είναι στη δουλειά του.
«Κάποιες φορές αισθάνομαι ότι πρέπει να προσπαθήσω λίγο παραπάνω για να δείξω ότι μπορώ να ανταποκριθώ σε μια θέση και να κερδίσω τον ίδιο σεβασμό με έναν άνδρα συνάδελφο. Δεν πιστεύω όμως ότι είναι κάτι προσωπικό. Όταν για μεγάλο διάστημα οι περισσότερες θέσεις ευθύνης καλύπτονταν από άνδρες, είναι λογικό κάποια στερεότυπα να εξακολουθούν να υπάρχουν».
- Έχεις νιώσει ποτέ, ότι έπρεπε να αποδείξεις περισσότερα από έναν άνδρα συνάδελφό σου για να κερδίσεις τον ίδιο σεβασμό;
Ναι, το έχω νιώσει. Κάποιες φορές αισθάνομαι ότι πρέπει να προσπαθήσω λίγο παραπάνω για να δείξω ότι μπορώ να ανταποκριθώ σε μια θέση και να κερδίσω τον ίδιο σεβασμό με έναν άνδρα συνάδελφο. Δεν πιστεύω όμως ότι είναι κάτι προσωπικό. Θεωρώ ότι έχει περισσότερο να κάνει με το τι έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τόσα χρόνια στις επαγγελματικές κουζίνες. Όταν για μεγάλο διάστημα οι περισσότερες θέσεις ευθύνης καλύπτονταν από άνδρες, είναι λογικό κάποια στερεότυπα να εξακολουθούν να υπάρχουν.
Αυτό που προσπαθώ να κάνω εγώ είναι να μην αφήνω όλο αυτό να με αλλάζει. Θέλω να κερδίζω τον σεβασμό μέσα από τη δουλειά μου, τις γνώσεις μου και τον τρόπο που συνεργάζομαι με την ομάδα μου. Στο τέλος, για μένα, αυτό είναι που πρέπει να μετράει.
- Πιστεύεις ότι το 2026 εξακολουθούν να υπάρχουν στερεότυπα απέναντι στις γυναίκες σεφ;
Σε έναν βαθμό ναι, πιστεύω ότι εξακολουθούν να υπάρχουν. Ευτυχώς όμως αυτό αλλάζει σιγά σιγά. Σήμερα υπάρχουν πολλές καταξιωμένες γυναίκες στον χώρο, που έχουν αποδείξει μέσα από τη δουλειά και την πορεία τους ότι το φύλο δεν καθορίζει το πόσο καλός μπορεί να είναι κάποιος σε αυτό το επάγγελμα.
Σίγουρα υπάρχει ακόμη δρόμος, αλλά θεωρώ ότι είμαστε σε πολύ καλύτερο σημείο από ό,τι στο παρελθόν και αυτό είναι κάτι πολύ θετικό. Προσωπικά, νιώθω τυχερή γιατί τα τελευταία 9 χρόνια εργάζομαι σε έναν όμιλο όπου τέτοιου είδους στερεότυπα δεν έχουν θέση. Και αυτό φαίνεται στην πράξη, αφού βλέπουμε γυναίκες να αναλαμβάνουν θέσεις ευθύνης, σε θέσεις ευθύνης, όχι μόνο στις κουζίνες αλλά και στη διοίκηση των ξενοδοχείων και σε άλλα σημαντικά πόστα.
- Υπήρξε κάποια στιγμή στην επαγγελματική πορεία σου, που ένιωσες ότι κρίθηκες διαφορετικά ή αντιμετωπίστηκες άδικα μόνο και μόνο επειδή είσαι γυναίκα;
Ναι, στο παρελθόν το έχω νιώσει. Ευτυχώς ήταν μία συγκεκριμένη περίπτωση. Και αυτό που με είχε ενοχλήσει περισσότερο ήταν ότι το πρόβλημα δεν ήταν η δουλειά μου ή το αν μπορούσα να ανταποκριθώ στις ευθύνες μου, αλλά το γεγονός ότι ήμουν μια γυναίκα που τόλμησε να σηκώσει τη φωνή της και να υποστηρίξει τη δουλειά της.
Ίσως εκεί κατάλαβα περισσότερο αυτό που είπα και προηγουμένως, ότι κάποιες φορές ως γυναίκα αισθάνεσαι πως πρέπει να προσπαθήσεις λίγο παραπάνω για να αποδείξεις την αξία σου. Αυτή η εμπειρία με έκανε να δουλέψω ακόμα περισσότερο και να στηρίζομαι σε αυτό που ξέρω ότι μπορώ να κάνω καλά. Ευτυχώς, σήμερα έχω την τύχη να συνεργάζομαι με ανθρώπους που αναγνωρίζουν την προσπάθεια που κάνω και με κρίνουν με βάση τη δουλειά μου και το αποτέλεσμα που προσπαθούμε όλοι μαζί να πετύχουμε.
«Θέλω να υπάρχει πειθαρχία και να γίνεται σωστά η δουλειά, αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχουν συνεχώς φωνές και ένταση. Δεν θεωρώ ότι χρειάζεται να πηγαίνεις στη δουλειά σου και να μεταμορφώνεσαι σε κάτι που δεν είσαι, μόνο και μόνο για να λειτουργεί η ομάδα από φόβο και να κάνει αυτό που πρέπει. Για μένα είναι πολύ πιο σημαντικό να υπάρχει σεβασμός».
- Αν μπορούσες να αλλάξεις μία μόνο νοοτροπία στις επαγγελματικές κουζίνες, ποια θα ήταν και γιατί;
Αν μπορούσα να αλλάξω μία νοοτροπία, θα ήταν η εικόνα που υπάρχει για το πώς πρέπει να είναι ένας σεφ. Ότι πρέπει να είναι αυστηρός, απόλυτος, αυταρχικός και πολλές φορές να δημιουργεί φόβο, γιατί μόνο έτσι μπορεί να επιβληθεί και να βγει σωστά η δουλειά. Ίσως το βλέπω λίγο πιο ρομαντικά, αλλά δεν πιστεύω ότι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος. Προσωπικά, ακόμα προσπαθώ να βρω την ισορροπία ανάμεσα στο να είμαι απαιτητική όταν χρειάζεται και να διατηρώ ένα ήρεμο και ανθρώπινο κλίμα με την ομάδα μου.
Θέλω να υπάρχει πειθαρχία και να γίνεται σωστά η δουλειά, αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχουν συνεχώς φωνές και ένταση. Δεν θεωρώ ότι χρειάζεται να πηγαίνεις στη δουλειά σου και να μεταμορφώνεσαι σε κάτι που δεν είσαι, μόνο και μόνο για να λειτουργεί η ομάδα από φόβο και να κάνει αυτό που πρέπει. Για μένα είναι πολύ πιο σημαντικό να υπάρχει σεβασμός, επικοινωνία και εμπιστοσύνη. Και αυτή είναι μια ισορροπία που ακόμα προσπαθώ κι εγώ καθημερινά να πετύχω.
- Κλείνοντας, ποιο είναι το σημαντικότερο μάθημα που σου έχει διδάξει η κουζίνα, όχι μόνο ως επαγγελματία αλλά και ως άνθρωπο;
Νομίζω ότι το σημαντικότερο μάθημα που μου έχει δώσει η κουζίνα είναι ότι κανείς δεν προχωράει πραγματικά μόνος του. Όσο σημαντικές κι αν είναι οι γνώσεις και η προσωπική προσπάθεια, στο τέλος οι άνθρωποι που έχεις δίπλα σου και ο τρόπος που συνεργάζεσαι μαζί τους είναι αυτοί που κάνουν τη διαφορά. Επίσης, έμαθα να έχω περισσότερη υπομονή, να ακούω και να καταλαβαίνω ότι δεν λειτουργούν όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο ή με τον ίδιο ρυθμό. Και αυτό είναι κάτι που ακόμα μαθαίνω καθημερινά.
Παράλληλα, έμαθα ότι εξέλιξη δεν σημαίνει να χάσεις τον εαυτό σου στην πορεία. Η κουζίνα με έχει εξελίξει πολύ και ως επαγγελματία και ως άνθρωπο, αλλά όσο προχωράω θέλω να κρατάω τα στοιχεία του χαρακτήρα μου που θεωρώ σημαντικά. Γιατί τελικά πιστεύω ότι μπορείς να γίνεσαι καλύτερος επαγγελματίας, να μαθαίνεις από τους ανθρώπους γύρω σου και ταυτόχρονα να παραμένεις ο εαυτός σου.