14 χρόνια χωρίς τον σκηνοθέτη Θ. Αγγελόπουλο - «Δεν θέλω να πεθάνω σ΄ ένα καφενείο, θέλω να πεθάνω στο γύρισμα»

Συνήθως, οι περισσότεροι, ανακαλύπτουμε τον κινηματογράφο εκεί γύρω στα 18-20. Το σινεμά που μάς εκφράζει, τους σκηνοθέτες που μάς δείχνουν έναν νέο κόσμο, τις ταινίες που δεν μοιάζουν με τίποτα από ότι είχαμε δει έως τότε. Στα δικά μου 18-20, για να «ξέρεις» από σινεμά θα έπρεπε να είχες δει τις ταινίες κάποιων ανθρώπων. Στην Κομοτηνή που σπουδάζαμε, στην κινηματογραφική μας ομάδα, στα αφιερώματά μας, βλέπαμε ταινίες του Ταραντίνο, του Κιούμπρικ, του Χίτσκοκ. Ελληνικό σινεμά επίσης.

«Έχεις δει Θόδωρο Αγγελόπουλο;».

WHO

Θεόδωρος Αγγελόπουλος: Ένας Έλληνας δημιουργός στην πρώτη γραμμή του ευρωπαϊκού μοντερνισμού

Ήμασταν 20 αλλά όσο κι αν θέλαμε να ανακαλύψουμε ό,τι υπήρχε εκεί έξω, κάποια πράγματα φοβόμασταν να τα αγγίξουμε. «Αργός», «Δεν θέλω να δω - ακόμη - τις ταινίες του». Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος φάνταζε στο μυαλό μας κάτι μακριά από εμάς. Το όνομά του, κουβαλούσε μαζί και λέξεις, που δεν θα μπαίναμε από τόσο νωρίς στη διαδικασία να καταλάβουμε. Τις παύσεις, τις σιωπές. Τόσα ξέραμε... Το μόνο που ξέραμε σίγουρα, ήταν η απάντηση στην ερώτηση.

Μεγαλώναμε και η ερώτηση ήταν εκεί. Κάπως έτσι, είδαμε μια μέρα στην ΕΡΤ «Το βλέμμα του Οδυσσέα», ύστερα σε μια προβολή το «Τοπίο στην Ομίχλη». Ο καιρός περνούσε και στο δικό μας υπαρξιακό ταξίδι ενηλικίωσης, η ερώτηση για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, βρήκε τη θέση της στο δίπλα κάθισμα, δείχνοντάς μας σημεία του χάρτη που δεν θα βρίσκαμε ποτέ.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Reader.gr