Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου της Παιδικής Ηλικίας: Γιατί η «Δύναμη της Ευχής» είναι εξίσου σημαντική με τη θεραπεία
Ελένη Μπεζιριάνογλου
15 Φεβρουαρίου 2026
Υπάρχουν λέξεις που κανείς δεν θέλει να προφέρει και στιγμές που ο χρόνος μοιάζει να σταματά σε έναν διάδρομο νοσοκομείου. Πίσω από κάθε στατιστική ίασης και κάθε ιατρικό πρωτόκολλο, κρύβεται ένα παιδί που περιμένει να ξαναβρεί τα χρώματα στον κόσμο του. Η 15η Φεβρουαρίου, Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου της Παιδικής Ηλικίας, μας καλεί να δούμε τον καρκίνο της παιδικής ηλικίας όχι μέσα από τον φόβο, αλλά μέσα από το θάρρος εκείνων που, ενώ παλεύουν για τη ζωή τους, δεν σταματούν ούτε στιγμή να ονειρεύονται. Γιατί, τελικά, η ίαση ξεκινά από εκεί που η επιστήμη συναντά την πίστη ότι όλα είναι δυνατά.
Η παιδική ηλικία θα έπρεπε να έχει μόνο μία «υποχρέωση»: το παιχνίδι. Όταν όμως η καθημερινότητα ενός παιδιού γεμίζει απότομα με ιατρικούς όρους, χημειοθεραπείες και την απώλεια της ανεμελιάς, η μάχη δεν δίνεται μόνο στα κύτταρα, αλλά και στην ψυχή.
Στην Ελλάδα, περίπου 350 παιδιά και έφηβοι καλούνται κάθε χρόνο να γίνουν ήρωες πριν την ώρα τους. Η καλή είδηση; Η επιστήμη πλέον νικά. Το ποσοστό ίασης ξεπερνά το 80%, και σε πολλές περιπτώσεις αγγίζει το απόλυτο 100%.
Ωστόσο, η ίαση του σώματος είναι μόνο η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη είναι η ψυχική θωράκιση, εκεί όπου η ιατρική συναντά τη «μαγεία» μιας ευχής. To JennyGr μίλησε με την Ελένη Κωνσταντινίδη, Πρόεδρο του Make-a-Wish για την πρόκληση του να θεωρείται μια ευχή κάτι "δευτερεύον" μπροστά στις ιατρικές ανάγκες, αλλά και για τη δύναμη που κρύβει το βλέμμα ενός παιδιού που ξαναβρίσκει την ελπίδα.
Η διάγνωση που αλλάζει τα πάντα
Η στιγμή της διάγνωσης είναι ένας "σεισμός" που επηρεάζει κάθε πτυχή της οικογένειας. Ο Βασίλειος Παπαδάκης, MD PhD, Παιδίατρος Αιματολόγος Ογκολόγος και Διευθυντής του Τμήματος Παιδιατρικής Αιματολογίας – Ογκολογίας στο νοσοκομείο «Η Αγία Σοφία», περιγράφει με ακρίβεια αυτή τη μετάβαση:
«Η διάγνωση μίας κακοήθειας προκαλεί φόβο για το άγνωστο, την ίδια τη ζωή και επιβίωση του παιδιού και προοπτική θεραπειών με άμεσες φυσικές συνέπειες στο σώμα. Ο ψυχισμός του παιδιού πλήττεται άμεσα. Οι γονείς συχνά καλούνται να συνδυάσουν το ρόλο του φροντιστή, του ψυχολόγου και του υπερασπιστή της καθημερινότητας, ενώ οι ίδιοι παλεύουν με τη δική τους αγωνία και θέματα εργασίας, οικογένειας και καθημερινότητας».
Σε αυτό το περιβάλλον της αβεβαιότητας, η ψυχική ενδυνάμωση δεν είναι πολυτέλεια, αλλά δομικό στοιχείο της θεραπείας. Όπως εξηγεί ο κ. Παπαδάκης, η επιστημονική πρόοδος έχει αλλάξει τη διαδρομή, αλλά η «ανθρώπινη, με ενσυναίσθηση αντιμετώπιση» είναι αυτή που κάνει τη διαφορά στην ποιότητα ζωής.
Ελένη Κωνσταντινίδη στο JennyGr: Η Ευχή ως ψυχική θωράκιση
Η Πρόεδρος του Make-A-Wish (Κάνε-Μια-Ευχή Ελλάδος), Ελένη Κωνσταντινίδη, γνωρίζει καλά ότι μια ευχή δεν είναι απλώς ένα δώρο. Είναι μια μετατόπιση της προσοχής από την ασθένεια στη ζωή. Τη ρωτήσαμε για την πρόκληση του να θεωρείται μια ευχή κάτι "δευτερεύον" μπροστά στις ιατρικές ανάγκες.
«Είναι αλήθεια ότι η ιατρική φροντίδα είναι η πρώτη προτεραιότητα. Όμως ο άνθρωπος, και ιδιαίτερα το παιδί, δεν είναι μόνο σώμα. Είναι ψυχή, συναίσθημα, φαντασία, ελπίδα. Η εκπλήρωση της ευχής δεν έρχεται να αντικαταστήσει τη θεραπεία, αλλά να τη στηρίξει. Δεν είναι "πολυτέλεια", είναι ψυχική ενδυνάμωση. Όταν ένα παιδί συνειδητοποιεί ότι, παρά την ασθένεια, μπορεί ακόμα να ονειρεύεται και να βλέπει το όνειρό του να γίνεται πραγματικότητα, αλλάζει ολόκληρη η στάση του απέναντι στον δύσκολο αγώνα που δίνει. Το βλέμμα του φωτίζεται. Από τη θέση του παθητικού δέκτη θεραπειών, γίνεται πρωταγωνιστής μιας δικής του ιστορίας. Και αυτή η αλλαγή, η μετατόπιση από τον φόβο στην προσμονή, έχει τεράστια δύναμη!»
Το «Ταξίδι» που σπάει τα τείχη του νοσοκομείου
Ο καρκίνος έχει την τάση να απομονώνει. Το παιδί χάνει το σχολείο, οι γονείς χάνουν την κοινωνική τους ζωή, τα αδέλφια συχνά νιώθουν παραμελημένα. Η κα. Κωνσταντινίδη περιγράφει πώς το Make-A-Wish παρεμβαίνει θεραπευτικά σε αυτόν τον κύκλο:
«Η ασθένεια δεν επηρεάζει μόνο το παιδί, αλλά ολόκληρη την οικογένεια. Οι γονείς ζουν με αγωνία και εξάντληση, τα αδέλφια συχνά νιώθουν στο περιθώριο, και η καθημερινότητα περιστρέφεται γύρω από ιατρικά ραντεβού, θεραπείες και εξετάσεις.
Η εκπλήρωση της ευχής δημιουργεί έναν κοινό στόχο γεμάτο φως. Όσο διαρκεί το Ταξίδι της Ευχής, η οικογένεια δεν συζητά για αποτελέσματα εξετάσεων, αλλά για το τί περιμένουν, πού θα πάνε, τί θα ζήσουν. Δημιουργούνται νέες αναμνήσεις που δεν περιέχουν την ανάμνηση του νοσοκομείου. Και αυτό είναι βαθιά θεραπευτικό. Το Make-a-Wish Ελλάδος προσφέρει μια εμπειρία επιστροφής στην κανονικότητα, αλλά και κάτι περισσότερο: μια υπενθύμιση ότι η χαρά επιτρέπεται, ακόμα και μέσα στη δυσκολία».
«Το "Ταξίδι της Ευχής" είναι μια διαδικασία γεμάτη προσμονή. Από τη στιγμή της εκμαίευσης, όταν ένα παιδί εκφράζει την ευχή του, αρχίζει να φαντάζεται, να σχεδιάζει, να περιμένει. Αυτή η προσμονή γίνεται κινητήρια δύναμη. Πολλοί γονείς μάς λένε ότι τα παιδιά μετρούν τις μέρες μέχρι την ευχή τους και αντλούν δύναμη στις δύσκολες στιγμές λέγοντας «λίγο ακόμα». Η ευχή λειτουργεί σαν φάρος στο τέλος μιας σκοτεινής διαδρομής. Δεν ακυρώνει τον πόνο, αλλά τον τοποθετεί μέσα σε ένα πλαίσιο αισιοδοξίας», συμπληρώνει η κα Κωνσταντινίδη.
Ο παιδικός καρκίνος είναι ένα θέμα που πολλοί φοβούνται ακόμα και να συζητήσουν. Πόσο έχει αλλάξει η στάση της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στα παιδιά με σοβαρές ασθένειες; Γινόμαστε πιο ανοιχτοί στο να αγκαλιάσουμε αυτές τις ιστορίες με δύναμη αντί για λύπη;
«Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μια ουσιαστική αλλαγή. Η κοινωνία γίνεται πιο ενημερωμένη και πιο ευαισθητοποιημένη. Μιλάμε περισσότερο, ακούμε περισσότερο, και το σημαντικότερο: δεν αντιμετωπίζουμε τα παιδιά αυτά μόνο μέσα από το πρίσμα της ασθένειας. Στόχος μας δεν είναι να προκαλέσουμε λύπη, αλλά να αναδείξουμε τη δύναμη, το θάρρος και τη χαρά που μπορούν να συνυπάρχουν με τη δοκιμασία. Και ναι, πιστεύω ότι γινόμαστε πιο ανοιχτοί. Κάθε ευχή που μοιραζόμαστε δημόσια γίνεται μια γέφυρα κατανόησης και σύνδεσης με κάθε παιδί που αντιμετωπίζει μια σοβαρή ασθένεια».
Η επιστήμη επιβεβαιώνει τη χαρά
Μπορεί η χαρά να μετρηθεί; Η απάντηση είναι ναι.
«Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας μου, έχω δει πώς η γνώση, η επιστήμη και η ανθρώπινη, με ενσυναίσθηση αντιμετώπιση, μπορούν να συμπορευτούν και έτσι πρέπει να γίνεται. Έχω δει παιδιά που με κάθε χημειοθεραπεία χάνουν την σωματική ενέργειά τους, αλλά διατηρούν τη θέληση να ονειρεύονται. Έχω δει γονείς να βρίσκουν δύναμη μέσα από την αγάπη τους και την αισιοδοξία που τους μεταφέρουν άλλοι άνθρωποι. Κάθε ιστορία θεραπείας, κάθε επιστροφή στο σχολείο, κάθε μικρή επιτυχία είναι απόδειξη ότι η ελπίδα και η επιστήμη μαζί μπορούν να κάνουν τη διαφορά», τονίζει ο κ.Παπαδάκης σε πρόσφατη δημοσίευσή του.
Αναφέρεται μάλιστα και σε πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Children (2025), η οποία δίνει τα εξής εντυπωσιακά στοιχεία:
- Το 92% των παιδιών ανέφεραν βελτίωση της ευεξίας τους.
- Το 90% των γονέων δήλωσε ότι η ευχή πρόσφερε στιγμές ηρεμίας και απόσπαση της προσοχής από τη νόσο.
- Το 90% των παιδιών κοιτάζουν πλέον το μέλλον με μεγαλύτερη αισιοδοξία.
Η στιγμή που μένει ανεξίτηλη
Κλείνοντας τη συζήτησή μας, η κα. Κωνσταντινίδη μοιράστηκε μια ιστορία που συνοψίζει το νόημα της 15ης Φεβρουαρίου:
«Θυμάμαι ένα παιδί που η ευχή του ήταν να γίνει ο αγαπημένος του υπερήρωας. Μετά την εκπλήρωση της ευχής του, μας είπε:
"Τώρα που έχω τις σούπερ δυνάμεις να νικήσω τους κακούς, θα μπορέσω να νικήσω και τα κακά κυτταράκια". Αυτή η φράση με συγκλόνισε. Αυτή είναι η Δύναμη της Ευχής.
Κάθε 15 Φεβρουαρίου σκέφτομαι όλα αυτά τα παιδιά που μας δίδαξαν τι σημαίνει να μην τα παρατάς. Η αποστολή μας είναι να προστατεύουμε το δικαίωμα ενός παιδιού να είναι παιδί».
Σήμερα, πολλοί από αυτούς τους μικρούς ήρωες επιστρέφουν στον οργανισμό ως υγιείς ενήλικες ή εθελοντές. Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η ελπίδα, η γνώση και η φροντίδα μπορούν κυριολεκτικά να αλλάξουν τη μοίρα ενός ανθρώπου.
«Αυτές οι επιστροφές είναι το πιο συγκινητικό κομμάτι της διαδρομής μας. Μας δείχνουν ότι μια πράξη αγάπης δεν τελειώνει τη μέρα της εκπλήρωσης, συνεχίζει να ζει και να διαμορφώνει το παιδί όσο μεγαλώνει. Όταν ένα παιδί ευχής επιστρέφει ως εθελοντής, είναι σαν να κλείνει ένας κύκλος και να ανοίγει ένας νέος. Μας θυμίζει ότι η καλοσύνη γεννά καλοσύνη. Και ότι η ανθρώπινη θέληση, όταν στηρίζεται από αγάπη και πίστη, μπορεί να μετατρέψει μια δύσκολη εμπειρία σε δύναμη προσφοράς», λέει χαρακτηριστικά η καΚωνσταντινίδη.
Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου της Παιδικής Ηλικίας μας υπενθυμίζει ότι ο καρκίνος μπορεί να κλέβει χρόνο, αλλά δεν πρέπει να του επιτρέψουμε να κλέψει τα όνειρα.