«Saccharine»: Η Νάταλι Ερίκα Τζέιμς μετατρέπει τις διατροφικές διαταραχές σε θρίλερ - «Το στίγμα του βάρους διαπερνά κάθε πτυχή της κουλτούρας μας»
JTeam
24 Ιανουαρίου 2026
Η νέα ταινία τρόμου «Saccharine» της σκηνοθέτιδας Νάταλι Ερίκα Τζέιμς κάνει πρεμιέρα στην ενότητα Midnight του Φεστιβάλ Sundance, επιχειρώντας κάτι σπάνιο: να βουτήξει στον σκοτεινό κόσμο των διατροφικών διαταραχών μέσα από τη γλώσσα του σωματικού τρόμου. Η ταινία, που έχει ήδη αποκτηθεί από την Independent Film Company και την πλατφόρμα τρόμου Shudder πριν ακόμη προβληθεί επίσημα, παρουσιάζεται ως ένα έργο τόσο τρομακτικό όσο και βαθιά προκλητικό σε επίπεδο θεματικής.
Η «Saccharine» ανοίγει με ένα σοκαριστικό και εσκεμμένα αποπροσανατολιστικό πλάνο: ένα ντόνατ ζελέ καταβροχθίζεται και στη συνέχεια το βίντεο παίζει ανάποδα, με την αιματηρή, κολλώδη ουσία να «επιστρέφει» μέσα στο γλυκό. Η Τζέιμς εξηγεί ότι αυτό το οπτικό μοτίβο έχει στόχο να βάλει το κοινό στο μυαλό ενός ανθρώπου με διαταραγμένη σχέση με το φαγητό, που αιωρείται ανάμεσα στην αίσθηση πως «είναι πάρα πολύ» και «ποτέ αρκετό», σε μια κατάσταση ατελείωτης πείνας. Μέσα από ενστικτωδικά, σχεδόν γκροτέσκα πλάνα φαγητού, αλλά και μια γυαλιστερή, γεμάτη ντοπαμίνη αισθητική, η ταινία επιχειρεί να εκφράσει και τις δύο όψεις αυτής της εμπειρίας: την αηδία και την έλξη, την υπερβολή και το κενό.
Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται η Χάνα, μια φοιτήτρια ιατρικής που υποδύεται η Μιντόρι Φράνσις. Η Χάνα παλεύει με επεισόδια υπερφαγίας και μια εμμονική προσήλωση στο βάρος της, σε σημείο που καταγράφει μανιωδώς τους στόχους της και δοκιμάζει οποιοδήποτε υποσχόμενο «κόλπο» αδυνατίσματος. Όταν συναντά μια παλιά της φίλη που έχει χάσει εντυπωσιακά κιλά, μπαίνει στον πειρασμό μιας ακριβής, μυστηριώδους «πρωτοποριακής» δίαιτας, η οποία αποκαλύπτεται ότι βασίζεται στην κατανάλωση ανθρώπινων στάχτων. Η Χάνα ανακαλύπτει ότι η πρακτική αυτή όντως λειτουργεί, όμως σύντομα συνειδητοποιεί το φρικτό αντίτιμο: η δίαιτα καλεί πίσω το φάντασμα του ανθρώπου του οποίου το σώμα έχει χρησιμοποιηθεί για το θανατηφόρο αυτό trend, μετατρέποντας την εμμονή της με το σώμα σε υπερφυσικό εφιάλτη.
Η έμπνευση για το «Saccharine» δεν προέκυψε στο κενό. Η Τζέιμς, γνωστή από την πολυβραβευμένη ταινία τρόμου «Relic» του 2020 και το προοίμιο του «Το Μωρό της Ρόζμαρι», «Apartment 7A», έχει ήδη χρησιμοποιήσει το είδος για να μιλήσει για ζητήματα όπως η άνοια, η γήρανση και ο έλεγχος πάνω στο γυναικείο σώμα. Όπως έχει δηλώσει, μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπου οι γονείς της είχαν εντελώς αντίθετες σχέσεις με το σώμα και το φαγητό: ένας πατέρας που πάλευε με τον εθισμό στο φαγητό και μια μητέρα υπερβολικά αυστηρή με τη δίαιτά της και την υγεία της. Μέσα σε αυτό το «ναρκοπέδιο» των ωρών του φαγητού, αναπτύχθηκαν στρεβλές αντιλήψεις για την εικόνα του σώματος, οι οποίες χρειάστηκαν χρόνια για να ξεδιαλύνει, και η «Saccharine» γεννήθηκε ακριβώς από αυτή τη διαδικασία προσωπικής ανάκαμψης.
Για την Τζέιμς, ο τρόμος είναι το ιδανικό όχημα για να εξερευνήσει το «σκοτεινό μέσα μας», τον λεγόμενο «σκιώδη εαυτό». Όπως σημειώνει, οι περισσότερες ιστορίες της περιστρέφονται γύρω από τον φόβο για όσα κρύβονται στα βάθη της καρδιάς μας – τις εμμονές, τις ενοχές, τις ανησυχίες που σπάνια λέγονται δυνατά. Το είδος του τρόμου της προσφέρει μια ελευθερία να χρησιμοποιεί σουρεαλιστικές εικόνες και να εξωτερικεύει εσωτερικές συγκρούσεις, μετατρέποντας, στην περίπτωση της «Saccharine», την πίεση για αδυνάτισμα και την αυτοαπέχθεια σε κυριολεκτικό, σωματικό εφιάλτη.
Εξίσου χαρακτηριστική είναι η οπτική ταυτότητα της ταινίας, όπως διαμορφώθηκε σε συνεργασία με τον διευθυντή φωτογραφίας Τσάρλι Σάροφ. Η προσέγγιση κινείται ανάμεσα στο «γλυκό» και το «βρώμικο»: έντονα χρώματα, νέον πινελιές και ελαφρώς νεο-νουάρ φωτισμός συνδυάζονται με σκοτεινά, τραχιά καρέ, ώστε να αποτυπώσουν τον εσωτερικό κόσμο της Χάνα, γεμάτο ντοπαμίνη, ενοχή και αυτοϋπονόμευση. Στις αναφορές της δημιουργικής ομάδας περιλαμβάνονται και παλαιότερες ταινίες του Γουόνγκ Καρ-γουάι, όχι ως άμεση μίμηση, αλλά ως σημείο εκκίνησης για την επιλογή χρωματικών παλετών και αισθήσεων.
Πέρα από τα σοκ και τα gore στοιχεία, η Τζέιμς δηλώνει ότι ο μεγαλύτερος στόχος της είναι η ταινία να λειτουργήσει ως αφετηρία συζήτησης για τη σχέση της κοινωνίας με το φαγητό και το βάρος. Θέλει οι θεατές να αναγνωρίσουν κομμάτια του εαυτού τους στην ιστορία της Χάνα και να νιώσουν λιγότερο μόνοι μέσα στην πίεση που ασκεί η κουλτούρα της δίαιτας. Σε μια εποχή όπου η «υπερβολική λεπτότητα» εξιδανικεύεται ξανά και trends όπως τα «θαυματουργά» χάπια αδυνατίσματος ή οι επικίνδυνες δίαιτες παρουσιάζονται ως γρήγορες λύσεις, η «Saccharine» έρχεται να δείξει – με τον πιο ακραίο δυνατό τρόπο – πόσο βαθιά το στίγμα του βάρους διαπερνά κάθε πτυχή της κουλτούρας μας. Και ακριβώς εκεί, στα όρια μεταξύ προσωπικού πόνου και κοινωνικής εμμονής, η Τζέιμς τοποθετεί τον τρόμο της.