Cilia Katrali: «Η μουσική βρίσκεται πάντα εκεί για όποιον τη χρειάζεται»
Ελένη Μπεζιριάνογλου
3 Φεβρουαρίου 2026
Τα τραγούδια της Cilia Katrali έχουν μια ξεχωριστή ιδιότητα: Σε κάνουν να ονειρεύεσαι με τα μάτια ανοιχτά. Αν η «Βανίλια» λειτούργησε ως το προσωπικό soundtrack πολλών από εμάς το περσινό καλοκαίρι, τα ολοκαίνουργια «Πυροτεχνήματα» είναι μια υπενθύμιση της ομορφιάς που κρύβεται στο τώρα. Είναι από εκείνα τα κομμάτια που, όπου κι αν βρίσκεσαι, σε κάνουν να νιώθεις πως στροβιλίζεσαι με ανοιχτά χέρια στην πλατεία ενός χωριού, απολαμβάνοντας τη ζωή στην πιο αγνή της στιγμή. Μια μελωδία που σε προσκαλεί να δημιουργήσεις το δικό σου «βιντεοκλίπ» στο μυαλό σου, γεμάτο νοσταλγικές αναμνήσεις αλλά και όνειρα που φέρνουν μια αυθεντική χαρά.
Συναντήσαμε τη Cilia Katrali με αφορμή την κυκλοφορία του τραγουδιού "Πυροτεχνήματα" και το επερχόμενο νέο άλμπουμ της. Ένα γλυκό κορίτσι, μια ήρεμη παρουσία, σχεδόν ντροπαλή ήρθε στο ραντεβού μας. Είναι όμως εντυπωσιακός ο τρόπος που η Cilia εμφανίζει μια τρομερή δυναμική μόλις βρεθεί μπροστά στον φακό ή επάνω στη σκηνή. Εκεί, μοιάζει να ξεκλειδώνει μια άλλη πλευρά της, εκλύοντας μια ενέργεια τόσο ζωντανή που σε παρασύρει στον δικό της ρυθμό.
Από τη «Βανίλια» στα «Πυροτεχνήματα», η Cilia μας ταξιδεύει με τη μουσική της
Ξεκίνησες το 2026 με το remix της "Βανίλιας". Πώς είναι να βλέπεις ένα τραγούδι σου να μεταμορφώνεται και να αποκτά νέα ζωή μέσα από τα μάτια (και τα beats) άλλων δημιουργών;
Είναι πολύ όμορφο να φτιάχνεις μουσική και η μουσική σου να εμπνέει κάποιον άλλον. Είναι πολύ δημιουργικό και απελευθερωτικό.
Τα "Πυροτεχνήματα" είναι μια όμορφη αλληγορία για το εφήμερο. Πώς καταφέρνει ένας δημιουργός σήμερα να κρατάει την ουσία του ζωντανή, όταν όλα γύρω μας μοιάζουν να διαρκούν όσο ένα viral video λίγων δευτερολέπτων;
Ακόμη δεν έχω κι εγώ καταλάβει. Μέσα και έξω από τη μουσική μοιάζει το εφήμερο να είναι το ίδιο το αντικείμενο του χρόνου. Περνάμε τις μέρες μας σε τόπους όπου η μία πληροφορία διαδέχεται την άλλη με ρυθμό ιλιγγιώδη και μάλλον θα πρέπει να το συνηθίσουμε. Αν θέλουμε να δικαιολογήσουμε τις δυσαρμονίες του χαρακτήρα μας θα πρέπει να συμβιβαστούμε σε βάθος με την αντιφατικότητα των πάντων. Να αποδεχτούμε δηλαδή το γεγονός πως ένα δίκτυο αντιρρόπων δυνάμεων μας τραβούν διαρκώς προς αντίθετες κατευθύνσεις.
Η Αθήνα και το «φίλτρο» της πραγματικότητας
Η Βανίλια (σε συνεργασία με τον Monsieur Minimal) έγινε γρήγορα ένα "comfort song" για πολλούς. Αν η ζωή σου στην Αθήνα είχε μια γεύση ή ένα άρωμα, θα ήταν όντως η βανίλια ή κάτι άλλο;
Καφές.
Συχνά οι στίχοι σου περιγράφουν εικόνες της Αθήνας. Τι είναι αυτό που σε εμπνέει και τι είναι αυτό που σε "διώχνει" από την πόλη σήμερα;
Με εμπνέουν οι δρόμοι της, οι άνθρωποι, τα στενά, οι συναυλίες, η θάλασσα. Με κουράζει η αφόρητη κίνηση, η εγωμανία, η απρόσωπη θλίψη.
Όταν γράφεις ένα τραγούδι, τι έρχεται πρώτο; Μια μελωδία που σου "κολλάει" στο μυαλό ή μια λέξη/εικόνα που θέλεις οπωσδήποτε να ντύσεις με ήχο;
Συνήθως συμβαίνει ταυτόχρονα. Ο στίχος, η ιστορία μαζί με κάποια μελωδία. Ολα ξεκινούν από την ιστορία.
Η μουσική μπορεί να είναι μια μοναχική διαδικασία στο γράψιμο, αλλά γίνεται συλλογική πάνω στη σκηνή. Τι είναι αυτό που αναζητάς περισσότερο στην επαφή με το κοινό κατά τη διάρκεια των live εμφανίσεών σου;
Στα live μας συμβαίνει κάτι μαγικό. Είναι πολύ όμορφο το μοίρασμα, η συλλογικότητα του πράγματος - το πως κάτι που ξεκίνησες μόνος σου στο δωμάτιο σου γίνεται στέγη και καταφύγιο για άλλο κόσμο. Είναι πολύ συγκινητικό όταν στις συναυλίες τραγουδάνε τους στίχους μου, όλα βρίσκονται σχεδόν συγκυριακά στη θέση τους.
Μεταξύ θεάτρου, μουσικής και λέξεων
Η Cilia ισορροπεί με αξιοσημείωτη ευκολία ανάμεσα στις ιδιότητες της ηθοποιού, της τραγουδοποιού και της συγγραφέα. Για την ίδια, η τέχνη δεν μπαίνει σε στεγανά, αλλά λειτουργεί μάλλον οργανικά.
«Δεν έχω ιδέα αν οι ιδιότητες αυτές μάχονται η μία την άλλη για τον χρόνο μου ή λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία. Μου αρέσει να γράφω ιστορίες και να μιλάω για αυτές».
Όσο για τη διαφορά ανάμεσα στην ερμηνεία δικών της κειμένων (όπως στους "Μπαρόβιους Αστροναύτες") έναντι κειμένων άλλων δημιουργών, η εμπειρία της είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα: «Είναι πάντα ένα comfort zone τα κείμενα των άλλων και αυτό είναι ένα πολύ ασφαλές και όμορφο μέρος. Είναι συγκλονιστικό να μιλάς με το δικό σου κείμενο και κάποιοι έστω λίγοι να καταλαβαίνουν ακριβώς τι εννοείς».
Η «στιγμή» της τελειότητας
Τα videoclip σου έχουν μια έντονη κινηματογραφική αισθητική. Πόσο ρόλο παίζει η εικόνα και το styling στην "αφήγηση" της ιστορίας του κάθε τραγουδιού σου;
Μου αρέσει κάπως να οπτικοποιούνται οι ιστορίες με μια πιθανή συνθήκη που δεν είχαμε καν φανταστεί κατά τη δημιουργία του τραγουδιού. Σαν να γεννιέται κάπως ξανά μια καινούργια ιστορία απ' την αρχή.
Στον "Ορίζοντα" περιγράφεις μια παρουσία που λειτουργεί σαν φως, ικανή να χρωματίσει ολόκληρη την πλάση και να νικήσει τον φόβο της φθοράς. Πόσο εύκολο είναι να διατηρήσει κανείς αυτή την "παιδική" και ρομαντική ματιά;
Νομίζω πως αυτό που περιγράφω στο τραγούδι δεν είναι κάτι που μπορεί να διατηρηθεί. Είναι κάποιες μοναδικές στιγμές στο χρόνο που όλα βρίσκονται σε ένα συγκεκριμένο σημείο και σχηματίζουν μια απόλυτη τελειότητα. Δεν είναι κατάσταση, είναι στιγμή.
Σήμερα βλέπουμε μια οπισθοδρόμηση σε θέματα όπως η αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος και οι αμβλώσεις. Πιστεύεις ότι η γυναίκα καλλιτέχνης το 2026 έχει την ευθύνη να χρησιμοποιεί τη φωνή της ως ασπίδα για αυτά τα δικαιώματα;
Είναι ακραίο εν έτει 2026 να συζητάμε ακόμα για κάτι τέτοιο. Είναι τραγελαφικό παιδιά, το δικαίωμα της άμβλωσης αναγνωρίστηκε στην Ελλάδα το 1986.
Η αυτοδιάθεση του σώματος κάθε γυναίκας είναι ένα ζήτημα που αφορά εκείνη και μόνο. Δεν χρήζει ψηφοφορίας ούτε συζήτησης.
Αντιθέτως τέτοιου είδους συζητήσεις είναι τουλάχιστον επικίνδυνες. Δεν νομίζω ότι η χώρα αυτή χρειάζεται κι άλλη οπισθοδρόμηση στον οποιονδήποτε τομέα. Σαφώς και οφείλουμε να παίρνουμε θέση ανεξαρτήτως ιδιότητας ή φύλου μπροστά σε τέτοια ζητήματα καθώς μας αφορούν όλους.
Έχεις μιλήσει μέσα από τη δουλειά σου για θέματα όπως η μοναξιά. Πιστεύεις ότι η μουσική μπορεί να λειτουργήσει θεραπευτικά, τόσο για εσένα όσο και για το κοινό σου;
Η μουσική βρίσκεται πάντα εκεί για όποιον τη χρειάζεται.
Μετά τα "Πυροτεχνήματα", τι άλλο περιμένουμε από εσένα μέσα στο 2026;
Ετοιμάζω σύντομα το καινούργιο άλμπουμ και ανυπομονώ να το ακούσετε.
