Κάποια στιγμή, η Μάργκοτ Ρόμπι είχε δηλώσει σε συνέντευξή της για την ταινία “Ανεμοδαρμένα Ύψη”, σχετικά με τις αρνητικές αντιδράσεις που σχηματίστηκαν από την επιλογή του cast (κυρίως του Τζέικομπ Ελόρντι), να δείξουμε όλοι υπομονή γιατί το αποτέλεσμα πραγματικά θα το απολαύσουμε. Τα σχόλια συνεχίστηκαν και κάπως μπήκαν στο υποσυνείδητό μας, χτίζοντας χαμηλές προσδοκίες για την πολυαναμενόμενη ταινία της Έμεραλντ Φένελ, που, τελικά, απέδειξε με τον καλύτερο τρόπο πως ένα έργο του 1847, που έχουμε δει ουκ ολίγες φορές στην μικρή και μεγάλη οθόνη, μπορεί να συστηθεί ξανά και να αγαπηθεί και να συναρπάσει το ίδιο έντονα.
Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις για τα Ανεμοδαρμένα Ύψη, το μυθιστόρημα της Έμιλι Μπροντέ που θεωρείται, μέχρι σήμερα, ένα από τα σπουδαιότερα της αγγλικής λογοτεχνίας. Το έργο έχει αφήσει το στίγμα του, υμνώντας τον έρωτα και τις καταστροφικές του διαστάσεις. Πάθος και εμμονή ισορροπούν σε ένα τεντωμένο σχοινί, οδηγώντας στην απόλυτη τρέλα.
Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη ήταν η ευχάριστη έκπληξη
Η Έμεραλντ Φενέλ δίνει μια τολμηρή, σύγχρονη και διασκεδαστική προσέγγιση, χωρίς να αντιγράφει πιστά το μυθιστόρημα. Κάτι που γνωρίζαμε από το trailer και μόνο. Κρατάει όμως τον ερωτισμό καθόλη τη διάρκεια της ταινίας. Από την έναρξη και μόνο, δίνει την εντύπωση πως ξεκινά με μία ερωτική πράξη που οδηγεί σε οργασμό - αντ’ αυτού βλέπουμε έναν άνδρα κρεμασμένο σε σχοινί. Αυτό που αφήνεται να εννοηθεί στο μυθιστόρημα, η σκηνοθέτιδα το περνάει μέσα απο αισθησιακά κοντινά πλάνα: ένα σαλιγκάρι που αφήνει βλέννα στο παράθυρο, σπασμένα αυγά στο κρεβάτι, μια υπηρέτρια που πλάθει μία ζύμη - το υγρό στοιχείο κυριαρχεί.
Στον πυρήνα όλων βρίσκονται η Κάθι και ο Χίθκλιφ, που γνωρίζονται σε παιδική ηλικία. Γρήγορα έρχονται κοντά, δίνοντας όρκους αιώνιας πίστης. Μεγαλώνοντας, γεννάται η κρυφή επιθυμία και ο πόθος - συναισθήματα που αποτυπώνονται στα βλέμματα και τα αγγίγματα. Στην πορεία, αντιλαμβάνονται πως αυτό που τους ενώνει είναι πιο δυνατό από όσο πίστευαν, ωστόσο μία στιγμή είναι αρκετή για να τους χωρίσει για πέντε χρόνια.
Ο Χίθκλιφ φεύγει χωρίς να χαιρετήσει, ανήμπορος να διαχειριστεί την απόρριψη της Κάθι, σε ένα πλάνο που ο ουρανός είναι κόκκινος, όσο εκείνος κοιτάει για τελευταία στιγμή πίσω του. Όταν επιστρέφει, ως εύπορος πλέον, η Κάθι είναι παντρεμένη και έγκυος. Τίποτα όμως δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στον έρωτά τους. Ένας καταδικασμένος έρωτας από όπου και να το πιάσεις. Σαν παράνομοι εραστές, Κάθι και Χίθκλιφ αντιλαμβάνονται πως όλο αυτό τους οδηγεί στην παράνοια.
Στην δική τους ιστορία, εμπόδιο (εκτός από τους ίδιους) στέκεται και η Νέλι, η υπηρέτρια της Κάθι που ό,τι μπορούσε να κάνει λάθος, το έκανε. Είναι εκείνη που την προδίδει με τον χειρότερο τρόπο και εκείνη που δεν την γλιτώνει από το τραγικό τέλος της. Ένα τέλος σπαρακτικό, όχι απλά συγκινητικό. Εδώ, η ερμηνεία του Τζέικομπ Ελόρντι, είναι πραγματικά σπουδαία.
Ωστόσο, είναι αδύνατο να πάρεις τα μάτια σου από τη Μάργκοτ Ρόμπι, η οποία από την αρχή μέχρι το τέλος είναι σκέτη απόλαυση. Αν και το περιμέναμε, τελικά η χημεία τους είναι κάτι παραπάνω από σαγηνευτική. Έχουν τρομερή δυναμική στην οθόνη. Βέβαια, άξιοι θαυμασμού είναι και οι Όουεν Κούπερ και Σάρλοτ Μέλινγκτον που υποδύονται την νεότερη εκδοχή του Χίθκλιφ και της Κάθι.
Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη καθρεφτίζουν απόλυτα τις σύγχρονες σχέσεις. Το πώς ο εγωισμός, η ζήλεια και η εμμονή μπορούν να καταστρέψουν έναν έρωτα. Σαν ταινία, κάνει πολύ καλά τη δουλειά της. Είναι μια τρυφερή, προκλητική, γεμάτη χρώματα και ντυμένη με σύγχρονη ποπ μουσική, αισθησιακή, διασκεδαστική και συγκινητική. Το φινάλε δύσκολα θα κρατήσει τα δάκρυά σου να μην κυλήσουν. Στο ερώτημα, λοιπόν, αν αξίζει να αφιερώσεις 136 λεπτά για την ταινία, η απάντηση είναι ένα μεγάλο ναι.