Ο Γιάννης Αθανασόπουλος στο Women's Forum "Είμαι Εδώ Για Εσένα" 2026: “Στις πιο δύσκολες στιγμές μας οι άνθρωποι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον”
JTeam
18 Μαρτίου 2026
Ο Γιάννης Αθανασόπουλος ανέβηκε στη σκηνή του Women’s Forum “Είμαι Εδώ Για Εσένα” 2026 και παρουσίασε μια βαθιά βιωματική ομιλία, αγγίζοντας διάφορες εκφάνσεις της ανθρώπινης εμπειρίας: από τον φόβο στο θάρρος, από το εγώ στο εμείς, από τις ενοχές στην απελευθέρωση και από την κριτική στους άλλους στην αυτοπαρατήρηση. Ο ψυχολόγος έδωσε ουσία και βάθος σε λέξεις που συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας, αλλά αγνοούμε τη δύναμη και την επιρροή τους στη ζωή μας. Παράλληλα, αναφέρθηκε στις ανθρώπινες ρωγμές που, όχι δεν μας λυγίζουν, αλλά λειτουργούν σαν πρόσφορο έδαφος, ώστε να διαχέεται το φως μέσα μας.
Στην έναρξη της ομιλίας του, ο Γιάννης Αθανασόπουλος μίλησε για τις δύο γυναίκες που «έσωσαν τη ζωή του», όπως χαρακτηριστικά δήλωσε, τη μητέρα και τη σύζυγό του. «Αυτό το περιβόητο “να προσέχεις” μου το έλεγε η μάνα μου. Δεν μου έδινε ποτέ συμβουλές, άκουγε πάντα αυτά μοιραζόμουν, αλλά δεν με άπλωνε ποτέ σε δρόμους που είχε χαράξει εκείνη, δεν με έκανε προέκταση μέσα στους φόβους της, δεν με εγκλώβιζε μέσα στους τρόμους της. Στεκόταν πάντα εκεί, στοργικά και ταπεινά, και με άκουγε. Η μεγαλύτερη δύναμη στον άνθρωπο είναι να κοιτάς τους ανθρώπους στα μάτια, να τους κατανοείς και να δείχνεις ότι δεν ξέρεις τίποτα καλύτερα για εκείνους, ακόμα κι αν ξέρεις - γιατί η μάνα μου ήξερε καλύτερα για εμένα. Δώσε στους άλλους αυτό το δώρο».
«Η μεγαλύτερη δύναμη στον άνθρωπο είναι να κοιτάς τους ανθρώπους στα μάτια, να τους κατανοείς και να δείχνεις ότι δεν ξέρεις τίποτα καλύτερα για εκείνους, ακόμα κι αν ξέρεις - γιατί η μάνα μου ήξερε καλύτερα για εμένα».
Από το «να προσέχεις» ο Γιάννης Αθανασόπουλος μεταφέρθηκε στις «μάχες» που δίνουμε καθημερινά, ώστε να νιώσουμε μια στιγμή αρκετοσύνης, μια στιγμή ηρεμίας, μια στιγμή πληρότητας. Όπως λέει, «είναι βαθιά η ανάγκη μας να συνδεθούμε οι άνθρωποι, να καθρεφτιστούμε ο ένας στα μάτια του άλλου. Είμαστε σαν μικρά παιδιά που ζητάμε διακαώς να μάθουμε, αν θα τα καταφέρουμε, αν μας βλέπουν, αν μας αγκαλιάζουν, αν μας κατανοούν, αν όλα θα πάνε καλά. Στην ουσία, όσο κι αν ουρλιάζουμε μέσα σε αυτή τη μάχη, αυτό που ζητάμε, είναι να μάθουμε, αν όλα θα πάνε καλά».
Ο φόβος ζει αθόρυβα - ή και όχι - στην καθημερινότητά μας και ακόμα και τις στιγμές που δεν τον κοιτάμε, υπάρχει, μας επηρεάζει, ζει δίπλα μας. Οι άνθρωποι τείνουμε να φοβόμαστε την εγκατάλειψη, γιατί έχουμε έρθει σε αυτόν τον κόσμο για να είμαστε μαζί. «Ο φόβος της εγκατάλειψης είναι πίσω απ’ όλα, γιατί οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι για το μαζί. Και αυτόν τον φόβο τον κουβαλάμε από τα γεννητούρια μέχρι το τέλος μας… Και μετά, όλα αυτά τα ουρλιαχτά που ακούτε στις σχέσεις σας μεταξύ σας, φανερώνουν τον φόβο μην μείνουμε μόνοι. Και αντί να σταθούμε σε αυτόν τον κοινό φόβο και να τον δούμε και να τον παραδεχτούμε, προτιμούμε απλώς να μιλάμε», αναφέρει χαρακτηριστικά κατά τη διάρκεια της ομιλίας μου.
«Ο φόβος της εγκατάλειψης είναι πίσω απ’ όλα, γιατί οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι για το μαζί. Και αυτόν τον φόβο τον κουβαλάμε από τα γεννητούρια μέχρι το τέλος μας…».
Επόμενη στάση: η ενοχή. Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να θεωρούμε ότι φταίμε για όλα, μαζεύουμε σκέψεις, μαζεύουμε συναισθήματα και στο τέλος φτάνουμε στο σημείο να ξεσπάμε. «Όλοι φταίμε και κανείς δεν φταίει. Πού να προλάβουμε οι άνθρωποι να καταλάβουμε τις πορείες όλων αυτών των ανθρώπων που έρχονται και περιπλέκονται στις ζωές μας και κουβαλάνε άλλα τόσα από πίσω. Δεν σας λέω να τους δικαιολογήσουμε, μα μήτε να δικαιολογήσουμε τον εαυτό μας. Η μεγάλη αφύπνιση έρχεται, όταν πραγματικά πούμε ότι όλοι φταίμε και κανείς δεν φταίει. Δεν σας το λέω για να σκύψετε το κεφάλι και να πείτε “ναι”. Όχι. Σας το λέω για να λυτρωθείτε…».
Στη συνέχεια, ο Γιάννης Αθανασόπουλος αναφέρθηκε στην έννοια «πόνος». Μπορεί όλοι να τον φοβόμαστε, όμως σε έναν βαθμό κανείς δεν μπορεί να τον αποφύγει. «Στον πόνο είμαστε όλοι ίδιοι. Δεν υπάρχει ούτε άνδρας ούτε γυναίκα, ούτε δυνατός, ούτε αδύναμος. Δεν υπάρχει τίποτα από αυτά. Ο πόνος είναι ένας: με αυτόν ερχόμαστε και με αυτόν φεύγουμε και ό,τι άλλο κι αν πούμε, είναι ένα μασκάρεμα για να μην αντέξουμε την κοινή μας αλήθεια, που μόνο αυτή μπορεί να μας κάνει ψύχραιμους και καλούς ανθρώπους. Ο ανθρώπινος πόνος δεν μας διαχωρίζει και σίγουρα δεν διαχωρίζει την ψυχή μας».
Λίγο πριν το τέλος της ομιλίας του, ο ψυχολόγος αναφέρθηκε στην έννοια της αγάπης, μεταφέροντάς τη με έναν τρόπο που όλοι πρέπει να ακούσουμε: «Η αγάπη είναι απλή, είναι ήσυχη, είναι ταπεινή, δεν είναι στα λόγια, είναι στην αίσθηση. Σου μιλάω για την αγάπη που δεν φωνάζει, δεν χλευάζει, δεν έχει ένταση, την αγάπη που είναι απλή και ήσυχη. Και αυτή η αγάπη είναι μέσα μας και τη βρίσκουμε, όταν συνειδητοποιήσουμε όλα αυτά. Ξαφνικά καθρεφτίζεται προς τα έξω και όσες δυσκολίες κι αν έρθουν, δεν πειράζει, γιατί καταλάβαμε. Στις πιο δύσκολες στιγμές μας οι άνθρωποι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον».
Δες την ομιλία του Γιάννη Αθανασόπουλου στο Women's Forum 2026:
Ιδέες, πρόοδος, γυναικεία ενδυνάμωση. Ακολούθησε το JennyGr στο Google News και γίνε μέρος της συζήτησης και της αλλαγής.