ΒΟΞ: Η Μελισσάνθη Μάχουτ για το «μαγικό καταφύγιο» της υποκριτικής και το manifestation που πέτυχε

Στο 22ο επεισόδιο του ΒΟΞ⁠⁠ του Jenny.gr με την Τζένη Μπαλατσινού, η ταλαντούχα ηθοποιός Μελισσάνθη Μάχουτ ξετυλίγει το νήμα μιας πορείας γεμάτης αντιθέσεις, διεθνείς επιτυχίες και μια σπάνια, γειωμένη σεμνότητα. Από την παιδική ηλικία ανάμεσα στον Καναδά και την Πελοπόννησο, μέχρι τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο παγκόσμιο φαινόμενο του video gaming Assassin's Creed Odyssey (ως Κασσάνδρα) και τη συμμετοχή της στη σειρά The Sandman του Netflix, η Μελισσάνθη αποδεικνύει πώς η αυθεντικότητα και η αγάπη για τη μυθοπλασία μπορούν να ανοίξουν τις πιο μεγάλες πόρτες.

Από το Toronto στην Πελοπόννησο: Δύο κόσμοι, ένα μυθικό καταφύγιο

Γεννημένη στον Καναδά από «χατζιδακικούς» γονείς που επέστρεψαν στην Ελλάδα φέρνοντας μαζί τους μόνο τα βιβλία και τα βινίλια τους, η Μελισσάνθη μεγάλωσε ισορροπώντας ανάμεσα σε δύο εντελώς διαφορετικές κουλτούρες.

ΥΓΕΙΑ + ΔΙΑΤΡΟΦΗ

ΒΟΞ: Ο Σαράντης Λιβαδάς για τους μύθους της παχυσαρκίας, τις νέες θεραπείες και το «φαύλο κύκλο» του στίγματος

«Όταν ήμουν μικρή, ο Καναδάς λειτουργούσε σαν μια δεύτερη, μυστική, μαγική χώρα στο κεφάλι μου. Ήταν το καταφύγιό μου. Αν κάπου δεν περνούσα καλά, πήγαινα εκεί με το μυαλό μου. Μεγαλώνοντας, βέβαια, συνέβη το αντίθετο: όταν βρισκόμουν σε αγγλόφωνο περιβάλλον, η Ελλάδα γινόταν το δικό μου καταφύγιο».

Αν έπρεπε να κλείσει αυτές τις δύο πατρίδες σε δύο μόνο αναμνήσεις; Για το καναδικό κομμάτι επιλέγει τη μυρωδιά του French toast με maple syrup και για το ελληνικό, τις ανθισμένες πορτοκαλιές της Πελοποννήσου.

Η απόφαση να ασχοληθεί με την υποκριτική δεν ήρθε ως ξαφνική αποκάλυψη, αλλά ως μια σταδιακή συνειδητοποίηση. Όπως εξηγεί η ίδια, ήταν κάτι στο οποίο ήταν εκτεθειμένη από παιδί, φτιάχνοντας σκετσάκια μόνη της στο σπίτι και αναπαριστώντας σκηνές από ταινίες.

Η είσοδός της στο Εθνικό Θέατρο δεν τη φόβισε στο κομμάτι της πειθαρχίας, καθώς το υπόβαθρό της στο μπαλέτο και τις ξένες γλώσσες την είχε ήδη θωρακίσει. Ωστόσο, η ουσιαστική κατανόηση του τι σημαίνει «θέατρο» ήρθε με ένα μικρό σοκ: «Κάπου στο δεύτερο έτος με έπιασε ένας πανικός. Ένιωσα ότι δεν είχα καταλάβει τίποτα, ότι έχασα δύο χρόνια και έπρεπε να πάρω το craft (την τέχνη) από την αρχή».

Λονδίνο: Όταν η τέχνη συναντά το σκληρό πρόσωπο του business

Συνεχίζοντας τις σπουδές της στο Λονδίνο, η Μελισσάνθη ήρθε αντιμέτωπη με τη ρεαλιστική πλευρά της βιομηχανίας. Εκεί, οι σχολές προετοίμαζαν τους ηθοποιούς για το πώς να διαχειριστούν τον εαυτό τους ως επαγγελματίες, φέρνοντας κάθε εβδομάδα μάνατζερ, casting directors και σκηνοθέτες.

«Αυτό, δυστυχώς, σου σκοτώνει λίγο το καλλιτεχνικό και το ρομαντικό κομμάτι, αλλά είναι απολύτως απαραίτητο για να επιβιώσεις στον χώρο», παραδέχεται.

Η φωνή που ακολουθούν εκατομμύρια gamers και η μαγεία του Motion Capture

Η Μελισσάνθη Μάχουτ έχει καταφέρει κάτι που ελάχιστοι Έλληνες ηθοποιοί έχουν πετύχει: να ταυτιστεί η φωνή και η κίνησή της με έναν από τους πιο εμβληματικούς χαρακτήρες στην ιστορία των video games, την Κασσάνδρα στο Assassin's Creed Odyssey.

Αν και η ίδια δεν είχε ιδιαίτερη σχέση με το gaming, η εμπειρία του mocap (motion capture) την απελευθέρωσε απόλυτα:

«Στο στούντιο φοράς ένα κράνος με κάμερα και μια στολή με ειδικές μπίλιες που αποτυπώνουν την κίνησή σου και τη μεταφέρουν σε ψηφιακό χαρακτήρα. Το σώμα σου κάνει θέατρο, γιατί απευθύνεσαι σε μακρινές κάμερες, και το πρόσωπό σου κάνει κινηματογράφο. Είναι απίστευτα απελευθερωτικό, γιατί δεν σε νοιάζει το μακιγιάζ ή η εμφάνιση. Είσαι σαν παιδί που παίρνει ένα ξύλο, το βαφτίζει σπαθί και παίζει».

Η ίδια δηλώνει γοητευμένη από το community των gamers: «Η σχέση είναι εντελώς διαφορετική. Σε μια ταινία θα δεθείς με τον χαρακτήρα για δύο ώρες. Ο gamer σε ακούει και παίζει μαζί σου για 100 έως 400 ώρες. Υπάρχει μια βαθιά, ευγενική ταύτιση».

Πώς το σωστό manifestation την έφερε στο "The Sandman"

Η Μελισσάνθη υποδύθηκε τη Μούσα Καλλιόπη στη σειρά-σταθμό του Netflix, The Sandman. Το εντυπωσιακό είναι ότι η ίδια ήταν φανατική αναγνώστρια των βιβλίων του Neil Gaiman από μικρή. Πώς προέκυψε ο ρόλος; Μέσα από ένα υποδειγματικό... manifestation!

«Είχα βρει τον Neil Gaiman στο IMDb και είχα ενεργοποιήσει το tracking, ώστε να μου έρχεται ειδοποίηση για ό,τι ετοιμάζει. Μόλις ψιλλιάστηκα ότι κάτι ξεκινάει με το Netflix, έστειλα αμέσως μήνυμα στην ατζέντισσά μου: "Δεν ξέρω πώς, πρέπει οπωσδήποτε να βρούμε ποιοι κάνουν το casting!" Και κάπως έτσι έπιασε».

Η σημασία της αποτυχίας και το ιδανικό όνειρο

Παρά τις συνεργασίες της με ονόματα μεγάλου βελινεκούς (όπως ο Jason Statham) και τις πρεμιέρες σε μεγάλα φεστιβάλ όπως αυτό της Βενετίας για την ταινία Γοργόνες της Εύης Καλογεροπούλου, η Μελισσάνθη παραμένει σταθερά low-profile, δηλώνοντας αστειευόμενη «χείριστη στο να διαφημίζει τον εαυτό της».

Όσο για το τι την καθορίζει; Επιλέγει χωρίς δισταγμό τις αποτυχίες της: «Δεν μαθαίνεις από τις επιτυχίες. Η επιτυχία χρειάζεται μόνο για την επιβράβευση και για να ξέρεις ότι πας προς τη σωστή κατεύθυνση. Μαθαίνεις μόνο από τα λάθη σου, από το πώς καταφέρνεις να ξεπεράσεις κάτι δύσκολο και τι πρέπει να αλλάξεις μετά».

Κλείνοντας, το δικό της απόλυτο όνειρο για το μέλλον δεν περιλαμβάνει λαμπερά βραβεία, αλλά κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: «Θέλω απλά να συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω και να συνεργάζομαι με ωραίους ανθρώπους. Ανθρώπους που είναι σοβαροί στη δουλειά τους, αλλά δεν παίρνουν καθόλου σοβαρά τον εαυτό τους».

Δείτε ολόκληρο το vidcast εδώ: