Οι γιορτές τελειώσαν, τα στολίδια μαζεύτηκαν, τα χριστουγεννιάτικα τραπέζια άδειασαν και τα λαμπάκια έσβησαν. Το σκηνικό άλλαξε. Πώς λοιπόν αντιμετωπίζουμε την επιστροφή στην καθημερινότητα χωρίς σκηνικό; Πώς αντιμετωπίζουμε τη σιωπή που ακολουθεί τη συλλογική χαρά; Πώς μένουμε με τον εαυτό μας χωρίς το περιτύλιγμα των γιορτών;
Όταν η «υποχρεωτική» χαρά των γιορτών σταματά, μένουμε με τον εαυτό μας χωρίς άλλοθι, χωρίς σκηνικό. Πλέον δεν είμαστε «υποχρεωμένοι» να νιώσουμε κάτι συγκεκριμένο, απλώς νιώθουμε. Καλούμαστε να δούμε πώς ζούμε πραγματικά χωρίς υποσχέσεις αλλά πράξεις. Επιστρέφουμε στη ζωή όπως είναι και όχι όπως προσδοκούμε να είναι για λίγες μέρες. Καθώς η εξωτερική πηγή του νοήματος φεύγει, επιστρέφουμε απότομα στη συνειδητοποίηση του «ποιοι είμαστε» και «πώς ζούμε» και καλούμαστε να συνεχίσουμε τη νοηματοδότηση της ύπαρξής μας μέσα από τη συνέχεια της ζωής.
Μετά τις γιορτές λοιπόν ακολουθεί μια εσωτερική σιωπή, μια υπαρξιακή κενότητα που αν δε βιαστούμε γρήγορα να την καλύψουμε με γρήγορες κινήσεις και εφήμερες διασκεδάσεις μπορεί να μας αποκαλύψει ποιοι θέλουμε πραγματικά να είμαστε και πώς θέλουμε πραγματικά να ζούμε. Αν αξιοποιήσουμε αυτό το υπαρξιακό κενό και αντέξουμε αυτή τη σιωπή θέτοντας ερωτήματα για την ύπαρξή μας τότε θα οδηγηθούμε στα ουσιώδη της ζωής. Στον κενό αυτό χώρο μπορούμε να απαντήσουμε σε θεμελιώδη ερωτήματα για το ποιοι θέλουμε να είμαστε χωρίς το πλήθος, πώς θέλουμε να ζούμε και πώς θέλουμε να σχετιζόμαστε, εν γένει πώς θέλουμε να υπάρχουμε.
Στον κενό χώρο δημιουργείται η επιλογή καθώς μπορούμε να δούμε πραγματικά και δεν υπάρχει κάτι για να κρυφτούμε. Ο κενός χώρος δίνει τη δυνατότητα της καθαρής ματιάς αρκεί να μην αντιμετωπίσουμε το κενό ως μελαγχολία αλλά ως δυνατότητα επεξεργασίας και νοηματοδότησης. Γιατί αν ξεχαστούμε και αφεθούμε χωρίς επεξεργασία τότε βυθιζόμαστε στη ματαιότητα, στην παραίτηση και στην κατάθλιψη. Αν η κενότητα δεν συνοδεύεται από επεξεργασία γίνεται μηδενισμός και φυγή από την πραγματικότητα. Στο «τίποτα δεν έχει νόημα» έχουμε να αντιπαραθέσουμε ότι «το νόημα δεν είναι δεδομένο». Αντί να εγκλωβιστούμε στην «νέα» αρχή που δεν έρχεται, να τολμήσουμε να πάρουμε ευθύνη γι αυτή την αρχή πράττοντας.
Ο μήνας Ιανουάριος κουβαλά μαζί του τις προσδοκίες για την αλλαγή και μια νέα επανεκκίνηση. Ο πρώτος μήνας του έτους δίνει την ψευδαίσθηση του «νέου» ξεκινήματος γι αυτό και οι λίστες με αυτά που θέλουμε να κάνει ο «νέος» μας εαυτός. Είναι όμως «νέος»; Είναι όντως ένα «καινούριο» ξεκίνημα; Δεν είναι ο ίδιος μας ο εαυτός που έρχεται μαζί μας με το νέο έτος; Δεν είναι η ίδια μας η ζωή; Δεν υπάρχει συνέχεια; Δηλαδή μηδενίζουμε και ξεκινάμε πάλι από την αρχή;
Αν βλέπουμε τη ζωή μας σε κομμάτια και όχι ως μια συνέχεια τότε κινδυνεύουμε να εγκλωβιστούμε σε έναν φαύλο κύκλο πολλών προσδοκιών αλλά καμίας πράξης. Θα μένουμε εκεί να περιμένουμε μια αρχή που δε θα έρθει ποτέ. Γιατί πολύ απλά η νέα αρχή δεν έχει να κάνει με τον νέο έτος αλλά με τον ίδιο μας τον εαυτό και την ετοιμότητά του να πράξει και να πάρει την ευθύνη του. Η αλλαγή δεν υποκινείται από ημερολόγια και λίστες αλλά από την ατομική ευθύνη. Όταν το άτομο αναλάβει την ευθύνη του ρίσκου και τολμήσει, τότε μόνο μπορεί να ξεφύγει από την ακινησία και τον εγκλωβισμό. Όταν οι υποσχέσεις που δίνουμε στον εαυτό μας «Αυτή τη χρονιά θα...» γίνονται πράξεις και όχι μια δικαιολογία για να αποφύγουμε την ευθύνη του εαυτού μας στο παρόν. Όταν επιθυμούμε και δεν αποφεύγουμε την υλοποίηση. Όταν επιλέγουμε την πράξη από τη μη-πράξη. Όταν θυμόμαστε ότι ευθύνη έχουμε και για αυτά που κάνουμε και για όσα αφήνουμε ανεκπλήρωτα!
Έρευνες, συμβουλές και tips για σώμα, ψυχή και μυαλό σε ισορροπία - Ακολούθησε το JennyGr στο Google News.