14 χρόνια από την επίθεση στην Μυρτώ: «Ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντάς του "η ζωή συνεχίζεται", όταν σε βλέπω να γελάς», γράφει η μητέρα της

Σε μια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής προέβη η μητέρα της 29χρονης σήμερα Μυρτώς Παπαδομιχελάκη, Μαρία Κοτρώτσου, με αφορμή τη συμπλήρωση 14 χρόνων από τη μοιραία εκείνη ημέρα της 22ης Ιουλίου στην Πάρο, που έμελλε να αλλάξει για πάντα τη ζωή τους. Η έφηβη τότε Μυρτώ δέχτηκε βίαιη επίθεση σε διπλανή παραλία από αυτή που βρισκόταν η οικογένειά της, με αποτέλεσμα να εντοπιστεί σε κωματώδη κατάσταση.

Η 22η Ιουλίου του 2012 θα αποτελεί για πάντα μια μαύρη ημέρα για την οικογένεια της Μυρτώς Παπαδομιχελάκη. Ο χρόνος είναι σαν να σταμάτησε και τίποτα πια δεν είναι ίδιο. Η Μυρτώ έδωσε μάχη για τη ζωή της, κατάφερε να μείνει ζωντανή, όμως έχασε την ικανότητα να επικοινωνεί και να κινείται. Σε όλη αυτή τη διαδρομή, η μητέρα της στέκεται βράχος στο πλευρό της και με όλα τα αποθέματα ψυχικής δύναμης που της έχουν απομείνει, προσπαθεί να κοιτά μπροστά, κάνοντας το καλύτερο που μπορεί για τη Μυρτώ της.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Μυρτώ Βασιλείου για την Ψυχική Υγεία: “Είναι πολύ βαρύ να μην μπορείς να ελέγξεις ούτε το σώμα ούτε τις σκέψεις σου”

Σε ανάρτησή της στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook, η Μαρία Κοτρώτσου, έγραψε ένα συγκλονιστικό κείμενο που συγκινεί.

Όσα έγραψε η μητέρα της Μυρτώς, 14 χρόνια μετά την επίθεση στην Πάρο

«22 Ιουλίου 2012 - 22 Ιουλίου 2026

14 χρόνια. Πώς πέρασαν; Δεν το χωράει το μυαλό μου. Κυλάει ο χρόνος σαν νερό, και αναρωτιέμαι πώς φεύγει τόσο γρήγορα; Αλλά από την άλλη όταν αρχίζω να θυμάμαι τις λεπτομέρειες όλων αυτών των χρόνων ταράζομαι, τρομάζω και πονάω ξανά και ξανά. Είναι τόσες πολλές οι δύσκολες στιγμές, οι στιγμές απόγνωσης, πόνου, φόβου για το άγνωστο, θυμού, οργής, υπομονής, επιμονής, που δεν περιγράφονται σε λίγες γραμμές. Ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντάς του η ζωή συνεχίζεται, όταν σε βλέπω να γελάς, αλλά όταν κοιτάω τους ανθρώπους γύρω μου ξέρω ότι για εσένα η ζωή είναι ακίνητη, καθηλωμένη στο αναπηρικό αμαξίδιο, σιωπηλή από ένα στόμα που δεν μιλά αλλά κραυγάζει και μαζί με εσένα και η δική μου ζωή, γιατί είμαστε ένα τώρα πια.

Οταν με ρωτούν τι κάνει η Μυρτώ λέω πάντα μια χαρά, σταθερά όπως ήταν, γιατί δεν θέλω να περιγράψω αυτό που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, αυτό που δεν φαίνεται γιατί είναι κλεισμένο βαθιά στην ψυχή και το μυαλό. Μόνο όποιος ζει κάτι ανάλογο καταλαβαίνει. Δεν κατηγορώ κανέναν, γιατί είναι απόλυτα φυσικό ό,τι συμβαίνει κοντά μας, όσο και αν συμπάσχουμε, όσο και αν στεναχωρηθούμε, να είναι κάτι περαστικό για όλους πέρα από αυτόν που το ζει κάθε μέρα, κάθε ώρα κάθε λεπτό. Η γιαγιά μου έλεγε όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού σου μένεις μόνος.

Γι' αυτό δεν μιλάω, δεν αναλύω… γιατί δεν υπάρχει λόγος… δεν θα άλλαζε κάτι… Η πραγματικότητα είναι εδώ, είναι μέσα σου, μέσα μου και μόνο. Προσπαθώ όσο γίνεται να σου δίνω εικόνες, να βγαίνουμε έξω συχνά, να σε πηγαίνω όπου νομίζω ότι θα χαρείς, παρόλο που είναι δύσκολο για την χώρα που ζούμε, γιατί δεν έχουμε μάθει ακόμη να δίνουμε χώρο και να σεβόμαστε τους κινητικά ανάπηρους ανθρώπους. Δεν βαριέσαι, κάποτε θα μάθουν και εδώ τα ίσα δικαιώματα… μέχρι τότε θα σπρώχνω με όλη την δύναμή μου το καρότσι σου, θα σε σηκώνω όσο και αν αυτό διαλύει την μέση μου, για να σε πηγαίνω όπου υπάρχει πρόσβαση… ελπίζοντας να πάρεις λίγη ευχαρίστηση, λίγη χαρά, να σε δω να γελάς.

Θα παλεύω γι' αυτά τα δικαιώματα που υπάρχουν στα χαρτιά και υλοποιούνται κατ' εξαίρεση επειδή είναι η Μυρτώ, αφού παλέψω, αφού φωνάξω, αφού τρέξω, αφού εξαντληθώ… Τελευταία άκουσα και αυτό: ''Μα όλα σε αυτήν συμβαίνουν?'' Οχι, μην απατάστε. Συμβαίνουν σε κάθε κινητικά ανάπηρο άτομο, μόνο που κάποιοι μπορεί να είναι κουρασμένοι για να αντιδράσουν, μη έχοντας άλλα ψυχικά αποθέματα, αντιμέτωποι με την δύσκολη καθημερινότητά τους, ή να έχουν παραιτηθεί αφού εξαντλήθηκαν.

Εγώ όμως αρνούμαι να συμβιβαστώ σε αυτό που ένα ΤΕΡΑΣ επέβαλε με το έτσι θέλω στην ζωή σου, στην ζωή μου… είναι το άδικο που δεν αποδέχομαι, που δεν συμβιβάζομαι. Ισως αυτός ο θυμός, αυτή η οργή που θάφτηκαν βαθιά μέσα μου εκείνη την νύχτα της 22 Ιουλίου και όλες τις άλλες που ακολούθησαν μέσα στην απόγνωση και την αβεβαιότητα των πρώτων ημερών, και δεν φαίνονται πλέον, να με ωθούν να θέλω να τα βάλω με Θεούς και δαίμονες της ελληνικής δύσκολης πραγματικότητας και όλους αυτούς που βιάζονται να κρίνουν ενώ θα ήταν καλύτερα να σωπαίνουν, να κάνουν τον σταυρό τους και να ευχαριστούν τον Θεό που είναι καλά, και να φροντίσουν να μην φτάνουν στα αυτιά μου αυτές οι ερωτήσεις από την άνετη θέση του καναπέ τους, γιατί με θυμώνουν ακόμη περισσότερο.…

Δεν ζήτησα τίποτε από κανένα, δεν μου πρόσφεραν τίποτε που να θυμάμαι. Δεν θέλω τσάι και απάθεια. Δεν ζητώ να μπουν στα παπούτσια μου. Δεν θέλω τον δήθεν οίκτο τους, ιδίως αυτό το σιχαίνομαι κυριολεκτικά. Βαδίζω μόνη μου και απολογούμαι στον εαυτό μου και σε σένα. Αντιθέτως, οι λίγοι που με βοήθησαν και ακόμη λιγότεροι που με βοηθούν (ξέρουν αυτοί) δεν κάνουν τέτοιες ερωτήσεις. Εμείς θα περπατάμε μαζί, θα γελάμε μαζί και θα προσπαθήσουμε να χαιρόμαστε ό,τι μπορούμε. Λίγα; Λίγα. Αυτό μπορούμε, αυτό μας έμεινε. Και θα ελπίζουμε σε ένα μέλλον που η επιστήμη ίσως φέρει κάτι… Σε αγαπώ τόσο πολύ Μυρτώ μου».