Ματ Ντέιμον: Αποκάλυψε τί κάνει το Netflix στις ταινίες του, για να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον των θεατών
JTeam
20 Ιανουαρίου 2026
«Βρισκόμαστε μπροστά σε μια τεράστια μετάβαση. Πρώτα εξαφανίστηκαν τα ντοκιμαντέρ από τις αίθουσες. Τώρα, οι δραματικές ταινίες προβάλλονται για περιορισμένο χρονικό διάστημα και ο κόσμος περιμένει να τις δει στις πλατφόρμες. Υπάρχει ακόμα όρεξη από το κοινό; Ή θα γίνουν οι κινηματογράφοι κάτι σαν απομονωμένοι χώροι - όπως τα τζαζ μπαρ;». Αυτά ήταν, πριν λίγες ημέρες, τα λόγια του Λεονάρντο Ντι Κάπριο για το μέλλον των κινηματογράφων, που απασχολεί τους πάντες πολύ έντονα. Ειδικά, όσο εκκρεμεί η εξαγορά της Warner Bros. από τη Netflix, που είναι δεδομένο πως μακροπρόθεσμα θα επηρεάσει ακόμα περισσότερο τις σκοτεινές αίθουσες.
Στο ίδιος μήκος κύματος βρίσκεται και ο Ματ Ντέιμον, ο οποίος μίλησε στο podcast The Joe Rogan Experience, μαζί με τον Μπεν Άφλεκ, για τη νέα τους ταινία, The Rip. Αυτή τη στιγμή, το ψυχολογικό θρίλερ των 100 εκατ. δολαρίων, είναι η πιο δημοφιλής στο Netflix- λογικό αν σκεφτεί κανείς πως είναι δικής του παραγωγής. Ο ηθοποιός, που το καλοκαίρι θα τον δούμε στη μεγάλη οθόνη στην ταινία Οδύσσεια, εξήγησε πως η κινηματογραφική εμπειρία της αίθουσας δεν μπορεί να συγκριθεί με την προβολή στο σπίτι.
Όταν, για παράδειγμα, μια ταινία προορίζεται για το Netflix, οι δημιουργοί είναι αναγκασμένοι να αποδεχτούν πως το κοινό δεν παραμένει συγκεντρωμένο σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Τα φώτα μπορεί να είναι ανοιχτά, η παρακολούθηση να γίνεται αποσπασματικά, τα παιδιά να μιλούν ασταμάτητα και ούτω καθεξής. Όπως αποκάλυψε, η πλατφόρμα συχνά ζητά από τους σκηνοθέτες να απλοποιούν το υλικό: να προσθέτουν, δηλαδή, μια μεγάλη σκηνή δράσης από νωρίς για να κρατήσουν το ενδιαφέρον και να επαναλαμβάνουν την πλοκή τρεις ή τέσσερις φορές στους διαλόγους, επειδή «ο κόσμος είναι στο κινητό ενώ βλέπει».
Συνέχισε λέγοντας πως αυτή η πρακτική «αρχίζει πραγματικά να επηρεάζει τον τρόπο που αφηγούμαστε ιστορίες. Τώρα σου λένε: “Μπορούμε να έχουμε μια μεγάλη ανατροπή στα πρώτα πέντε λεπτά;”».
Βέβαια, υπάρχουν και ελάχιστες εξαιρέσεις. Όταν το Νetflix θεωρεί πως μία παραγωγή μπορεί να διεκδικήσει βραβεία, όπως το Frankenstein ή το Train Dreams, τότε η ελευθερία στους δημιουργούς είναι μεγαλύτερη.
Αλλά τα παραπάνω έχουν λόγο που συμβαίνουν, καθώς όπως γράφει ο Guardian, το Netflix διαθέτει κάτι που κανένα στούντιο του παρελθόντος δεν είχε: τεράστιο όγκο λεπτομερών δεδομένων θέασης. Γνωρίζει τι βλέπουμε, πότε το βλέπουμε, γιατί το βλέπουμε και πότε σταματάμε. Σύμφωνα με αυτά, είμαστε ένα κοινό που παρακολουθεί περιεχόμενο με το ένα χέρι στο κινητό και την προσοχή μας σε δύο τρία πράγματα ταυτόχρονα. Με απλά λόγια, αν το Netflix επιμένει στην επανάληψη της πλοκής, το κάνει επειδή οι αριθμοί δείχνουν ότι τη χρειαζόμαστε.
Με τη σειρά του πάντως και ο Μπεν Άφλεκ τόνισε πως αυτή η συνταγή που ακολουθεί το Netflix, δεν πρέπει να είναι μονόδρομος, δίνοντας ως παράδειγμα το Adolescence. “Βλέπεις το Adolescence και δεν κάνει τίποτα από αυτά. Και είναι καταπληκτικό. Είναι σκοτεινό, τραγικό, έντονο. Μιλά για έναν πατέρα που ανακαλύπτει ότι το παιδί του κατηγορείται για φόνο. Υπάρχουν μεγάλα πλάνα με τις πλάτες των ηθοποιών, μπαίνουν στο αυτοκίνητο και δεν μιλάει κανείς».