Τζον Λένον: Η τελευταία συνέντευξη πριν από το τέλος - H ευτυχία και η σκιά μιας προφητικής στιγμής

Η τελευταία συνέντευξη του Τζον Λένον, όπως παρουσιάζεται στο νέο ντοκιμαντέρ του Στίβεν Σόντερμπεργκ με τίτλο «The Last Interview», δεν είναι απλώς ένα ιστορικό ντοκουμέντο. Είναι μια συγκλονιστική ματιά σε έναν από τους πιο εμβληματικούς μουσικούς του 20ού αιώνα, λίγες μόλις ώρες πριν από τη δολοφονία του στις 8 Δεκεμβρίου 1980.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στο διαμέρισμα του Τζον Λένον στο Ντακότα της Νέας Υόρκης, με τον ίδιο και τη Γιόκο Όνο να υποδέχονται ένα μικρό συνεργείο από τον ραδιοφωνικό σταθμό KFRC του Σαν Φρανσίσκο. Εκείνη την ημέρα, ο Λένον είχε ήδη συμμετάσχει σε φωτογράφιση για το περιοδικό Rolling Stone με την Άνι Λίμποβιτς, σε μια από τις τελευταίες εικόνες που τον απαθανάτισαν εν ζωή.

#NOW

Η τεχνητή νοημοσύνη «ζωντανεύει» τη φωνή του John Lennon για τους Beatles

Στο ντοκιμαντέρ, ο Τζον Λένον εμφανίζεται σε μια ασυνήθιστα ήρεμη και ευδιάθετη κατάσταση. Μιλά για το τραγούδι «(Just Like) Starting Over» από το άλμπουμ Double Fantasy, το οποίο περιγράφει ως έναν ύμνο επανεκκίνησης, όχι μόνο για τη σχέση του με τη Γιόκο Όνο, αλλά και για τη γενικότερη επανασύνδεση ανδρών και γυναικών στην κοινωνία. Η προσέγγισή του είναι ταυτόχρονα ρομαντική και σχεδόν φιλοσοφική, δείχνοντας έναν καλλιτέχνη που βλέπει τη μουσική ως εργαλείο κοινωνικής αλλαγής.

Ωστόσο, η ίδια αυτή διάθεση ευφορίας είναι και το στοιχείο που κάνει τη συνέντευξη να μοιάζει σχεδόν “μεσσιανική”. Ο Λένον μιλά με έντονη πίστη στις ιδέες του, για τη ζωή στο σπίτι με τον μικρό του γιο Σον, για τον ρόλο του ως «househusband» και για τη σημασία της οικογένειας. Παρότι περιγράφει μια καθημερινότητα γεμάτη φροντίδα και συμμετοχή, η εικόνα που προκύπτει είναι πιο σύνθετη, καθώς μέρος της ανατροφής του παιδιού είχε ανατεθεί και σε νταντά, κάτι που προσδίδει μια πιο ανθρώπινη, λιγότερο εξιδανικευμένη διάσταση στον μύθο του.

Ορισμένοι κριτικοί θεωρούν ότι αυτή η υπερβολική αισιοδοξία και η σχεδόν διδακτική του στάση δίνουν στη συνέντευξη έναν τόνο “αποστολικής βεβαιότητας”. Ο Τζον Λένον δείχνει έναν άνθρωπο απόλυτα συμφιλιωμένο με τη ζωή του, ίσως και υπερβολικά σίγουρο για το μήνυμά του, το οποίο περιστρέφεται γύρω από την αγάπη, την ισότητα και τη συνύπαρξη.

Ο Σόντερμπεργκ πλαισιώνει τη συνέντευξη με αρχειακό υλικό, φωτογραφίες και κινηματογραφικά αποσπάσματα, δημιουργώντας ένα σχεδόν ονειρικό μωσαϊκό μνήμης. Παράλληλα, χρησιμοποιεί και σύγχρονα οπτικά εργαλεία για να “ζωντανέψει” την ατμόσφαιρα, ενισχύοντας την αίσθηση ότι παρακολουθούμε μια στιγμή που αιωρείται ανάμεσα στη ζωή και την ιστορία.

Το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο, όμως, παραμένει η γνώση του τι ακολούθησε. Ο Τζον Λένον, γεμάτος σχέδια για επιστροφή στη μουσική σκηνή και για μελλοντικές ζωντανές εμφανίσεις, δεν θα προλάβει ποτέ να τα υλοποιήσει. Το ντοκιμαντέρ καταλήγει έτσι σε έναν στοχασμό για το πόσο εύθραυστη μπορεί να είναι η ανθρώπινη διαδρομή, ακόμη και για εκείνους που μοιάζουν αθάνατοι μέσα από την τέχνη τους.