Αν μεγάλωσες σε μια δυσλειτουργική οικογένεια, μάλλον έχεις ομαλοποιήσει αυτές τις 10 τοξικές συμπεριφορές
JTeam
10 Ιανουαρίου 2026
Μήπως ζητάς συνεχώς συγγνώμη για πράγματα που δεν μπορείς να ελέγξεις; Μήπως νιώθεις κόμπο στο στομάχι στην ιδέα ότι κάποιος μπορεί να απογοητευτεί από σένα στην οικογένεια; Μήπως κάνεις πάντα πίσω τις δικές σου ανάγκες, για να αρέσεις στους άλλους; Αν απάντησες «ναι» σε αυτές τις ερωτήσεις, ήρθε η στιγμή να μάθεις πως πολλές αόρατες στρατηγικές επιβίωσης από τα παιδικά σου χρόνια πιθανότατα ορίζουν τη ζωή σου ακόμα και σήμερα.
Μεγαλώνοντας, ίσως πίστευες ότι το να προσπαθείς διαρκώς να μαντέψεις τη διάθεση των γονιών σου ήταν ο κανόνας. Όμως, η διαχείριση των συναισθημάτων των άλλων και η ακύρωση του εαυτού σου για να αποφύγεις την ένταση δεν είναι οικογενειακή αγάπη, είναι μηχανισμός επιβίωσης σε ένα τοξικό περιβάλλον. Αν μεγάλωσες σε μια δυσλειτουργική οικογένεια, μερικές συνήθειες σε ακολουθούν στην ενήλικη ζωή, διαμορφώνοντας τον τρόπο που φέρεσαι στον εαυτό σου. Το να αναγνωρίζεις τα σημάδια δεν σημαίνει ότι κατηγορείς τους γονείς σου για πάντα. Σημαίνει ότι καταλαβαίνεις γιατί λειτουργείς έτσι, ώστε να μπορέσεις να επιλέξεις κάτι διαφορετικό.
10 ανθυγιεινές συμπεριφορές που ίσως έχεις κανονικοποιήσει
Νιώθεις υπεύθυνος για τα συναισθήματα των άλλων
Μπαίνεις σε ένα δωμάτιο και αμέσως «σκανάρεις» τη συναισθηματική θερμοκρασία; Αν ο σύντροφός σου είναι κακόκεφος, νιώθεις ότι πρέπει να τον «βοηθήσεις», ακόμα κι αν δεν φταις εσύ; Έμαθες νωρίς ότι η ηρεμία της μαμάς ή του μπαμπά ήταν δική σου δουλειά. Σήμερα, κουβαλάς αυτό το αόρατο βάρος σε κάθε σου σχέση.
Δυσκολεύεσαι να πεις «όχι» και να βάλεις όρια
Όταν το «όχι» σήμαινε τιμωρία ή απόρριψη στο παρελθόν, το να βάλεις όρια σήμερα σου προκαλεί τρόμο. Δέχεσαι να δουλεύεις παραπάνω, ανέχεσαι φίλους που σε εξαντλούν και βάζεις τις ανάγκες σου πάντα τελευταίες. Θυμήσου: Τα όρια δεν είναι εγωισμός, είναι επιβίωση.
Ζεις σε κατάσταση υπερεγρήγορσης
Περιμένεις πάντα να συμβεί κάτι κακό; Έμαθες να διαβάζεις την παραμικρή σύσπαση του προσώπου των γονιών σου για να προστατευτείς. Τώρα, ακόμα και σε ασφαλές περιβάλλον, το νευρικό σου σύστημα παραμένει «στην τσίτα», περιμένοντας μια έκρηξη που δεν έρχεται.
Χρησιμοποιείς την τελειομανία ως ασπίδα
Αν ένιωθες ότι αξίζεις μόνο όταν έφερνες καλούς βαθμούς ή ήσουν «το καλό παιδί», η τελειομανία έγινε η πανοπλία σου. Δεν κυνηγάς την αριστεία, αλλά προσπαθείς να αποφύγεις την κριτική. Φοβάσαι ότι αν δεν είσαι τέλειος, θα φανεί ότι «δεν είσαι αρκετός».
Είσαι people-pleaser
Έγινες ειδικός στο να προβλέπεις τις ανάγκες των τρίτων και να μεταμορφώνεσαι σε αυτό που θέλουν οι άλλοι για να μην προκαλείς τριγμούς. Το τίμημα; Έχεις χάσει την επαφή με το ποιος είσαι πραγματικά και τι θέλεις εσύ από τη ζωή σου.
Αμφισβητείς τη δική σου μνήμη και κρίση
Αν οι γονείς σου σε έκαναν να πιστεύεις ότι «φαντάζεσαι πράγματα» (gaslighting), σήμερα δυσκολεύεσαι να εμπιστευτείς τα ένστικτά σου. Ψάχνεις συνεχώς επιβεβαίωση από τους άλλους για να σιγουρευτείς ότι αυτό που νιώθεις είναι «σωστό».
Υποτιμάς τις δικές σου ανάγκες
Έμαθες να μην είσαι «βάρος». Σήμερα, δυσκολεύεσαι να ζητήσεις βοήθεια ακόμα και όταν πνίγεσαι. Νιώθεις ενοχές αν ξοδέψεις χρόνο ή χρήματα για σένα, πιστεύοντας ότι οι ανάγκες σου δεν είναι τόσο σημαντικές όσο των άλλων.
Φοβάσαι ή αποφεύγεις τη σύγκρουση
Αν οι καβγάδες στο σπίτι σου ήταν εκρηκτικοί ή κατέληγαν σε παγερή σιωπή, σήμερα βλέπεις τη διαφωνία ως κίνδυνο. Είτε τα καταπίνεις όλα για να μην γίνει φασαρία, είτε αντιδράς υπερβολικά γιατί έτσι έμαθες ότι «ακούγεσαι».
Σε ελκύουν οι χαοτικές σχέσεις
Όταν η δυσλειτουργία είναι το μοναδικό σου «κανονικό», οι υγιείς άνθρωποι σου φαίνονται βαρετοί. Μπερδεύεις το δράμα με το πάθος και την κτητικότητα με το ενδιαφέρον, επειδή το οικείο χάος σου προσφέρει μια ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας.
Είσαι ο πιο σκληρός κριτής του εαυτού σου
Η φωνή μέσα στο κεφάλι σου που σε βρίζει για το παραμικρό λάθος είναι η φωνή των ανθρώπων που σε επέκριναν. Η αυτοσυμπάθεια σου φαίνεται ξένη λέξη, όμως είναι το μοναδικό φάρμακο για να αρχίσεις να επουλώνεις τις πληγές σου.