Αυτής της χώρας οι γονείς είναι οι πιο δυστυχισμένοι του κόσμου - Και όχι, δεν είναι υποανάπτυκτη
JTeam
5 Απριλίου 2026
Ξέρουμε ότι η πιο ευτυχισμένη χώρα στον κόσμο, σύμφωνα με τις έρευνες που γίνονται κάθε χρόνο, είναι η Φινλανδία, ενώ τα πιο χαρούμενα παιδιά του πλανήτη μεγαλώνουν στη Δανία, όπως αποκαλύπτουν σχετικές μελέτες. Πρόσφατα, ένα άρθρο με ακριβώς αντίθετο περιεχόμενο αναφερόταν σε αυτή την περιοχή του κόσμου, όπου κατοικούν οι πιο δυστυχισμένοι γονείς παγκοσμίως. Μπορείς να σκεφτείς ποια; Αν το μυαλό σου «ταξιδεύει» ήδη σε υποανάπτυκτες ή τριτοκοσμικές χώρες, είναι μια καλή στιγμή να αλλάξεις γραμμή πλεύσης. Δεν βρίσκεται και τόσο μακριά μας.
Η στιγμή που ένα παιδί έρχεται στον κόσμο είναι μαγική και, ίσως, ανίκανη να συγκριθεί με ο,τιδήποτε άλλο. Ωστόσο, η διαδρομή που ακολουθεί σίγουρα δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα. Το να είσαι γονιός, αποτελεί ενδεχομένως τον πιο δύσκολο ρόλο που μπορείς να αναλάβεις - και σίγουρα τον πιο ουσιαστικό. Κανένας γονιός δεν είναι προετοιμασμένος για όσα έπονται, ευχάριστα ή κουραστικά, αφού κάθε παιδί είναι διαφορετικό, ωστόσο αδιαμφισβήτητα αξίζει τον κόπο.
Η χώρα του κόσμου με τα μεγαλύτερα ποσοστά δυστυχισμένων γονιών
Όπως διαβάζουμε στο BBC, η στιγμή που γεννιέται ένα παιδί είναι πιο έντονη συναισθηματικά από ο,τιδήποτε άλλο μπορεί να βιώσει κάποιος. Ωστόσο, η πραγματικότητα της γονεϊκότητας έρχεται ολοένα και περισσότερο σε αντίθεση με τις τόσο βαθιά ριζωμένες υποθέσεις και πεποιθήσεις που τη συνοδεύουν. Σύμφωνα με πολυάριθμες μελέτες σχετικά με την ευτυχία διαφόρων συνόλων, όσοι είναι γονείς καταγράφονται συνεχώς ως λιγότερο ευτυχισμένοι από εκείνους δεν έχουν αποκτήσει παιδιά.
Στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες, οι γονείς αναφέρουν πως είναι λιγότερο ευτυχισμένοι και δεν νιώθουν την ίδια ευημερία με όσους απλά δεν έχουν παιδιά. Και ενώ στις περισσότερες χώρες τα ποσοστά είναι σχετικά κοντά, σε μία παρατηρείται τεράστιο χάσμα. Ο λόγος για τις ΗΠΑ. Στο άλλο άκρο της κλίμακας, οι γονείς στην Πορτογαλία εμφανίζονται ελαφρώς πιο ευτυχισμένοι από όσους δεν έχουν παιδιά, ενώ ακολουθούν η Ουγγαρία, η Ισπανία και η Νορβηγία.
Το «χάσμα» ευτυχίας των γονέων
Γιατί όμως υπάρχει αυτή η «ποινή» στην ευτυχία; Και γιατί διαφέρει τόσο πολύ από χώρα σε χώρα; Σε νευρολογικό επίπεδο, ο συναισθηματικός δεσμός μεταξύ γονέα και παιδιού είναι έντονος και σημαντικός, αλλά ταυτόχρονα πολύπλοκος και απαιτητικός.
Η φροντίδα της ευημερίας ενός παιδιού μέσα από τη δική σου συναισθηματική εμπλοκή σημαίνει ότι οι σημαντικές στιγμές μπορεί να είναι πολύ έντονες, αλλά και οι δύσκολες εξίσου βαθιές. Πρόκειται για μια διαδικασία ψυχικά απαιτητική και εξαντλητική, την οποία οι μη γονείς δεν βιώνουν στον ίδιο βαθμό - κάτι που ίσως αποτυπώνεται και στα δεδομένα.
Αν δούμε όμως τη γενικότερη εικόνα, σε πολλές ανεπτυγμένες χώρες διάφοροι παράγοντες εδώ και δεκαετίες έχουν δυσκολέψει την πρόσβαση σε εργασία, καριέρα, στέγαση, κοινότητες, πόρους και υποδομές. Έτσι, γίνεται όλο και πιο δύσκολο και αγχωτικό για έναν μέσο άνθρωπο να διατηρήσει μια σταθερή ζωή και να πετύχει τους μακροπρόθεσμους στόχους που του επιβάλλει η κοινωνία.
Αν λοιπόν η σύγχρονη ζωή είναι ήδη αγχωτική για ένα άτομο, η ευθύνη της ανατροφής παιδιών προσθέτει λογικά ακόμη μεγαλύτερη πίεση και απαιτήσεις, ενώ ταυτόχρονα περιορίζει την αυτονομία και τις επιλογές του. Αυτό φαίνεται να επιβεβαιώνεται και από τα δεδομένα των διαφόρων χωρών. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, είναι γνωστές για τον ατομικιστικό τους χαρακτήρα και την έμφαση στην προσωπική ανεξαρτησία, με αποτέλεσμα να προσφέρουν σχετικά περιορισμένη κοινωνική στήριξη. Έτσι, τα βάρη της γονεϊκότητας παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αμείωτα.
Αντίθετα, χώρες όπως η Πορτογαλία και η Ουγγαρία παρέχουν σημαντική κρατική υποστήριξη στους γονείς, γεγονός που πιθανότατα μειώνει το άγχος και αυξάνει την ευημερία τους. Φυσικά, τίποτα από αυτά δεν είναι απόλυτα βέβαιο. Οι έρευνες για την ευτυχία και την ευημερία δεν είναι ακριβείς επιστήμες. Πολλά από τα δεδομένα είναι παλιά, ενώ διαφορετικές κοινωνίες έχουν διαφορετικές αντιλήψεις για την οικογένεια και τη στήριξη της κοινότητας - στοιχεία που δεν αποτυπώνονται πάντα στις μετρήσεις.