6 συμπεριφορές που απομακρύνουν τα ενήλικα παιδιά από τους γονείς τους

Κανένας γονιός δεν φαντάζεται ότι κάποια στιγμή το παιδί του μπορεί να απομακρυνθεί ή ακόμη και να διακόψει την επικοινωνία μαζί του. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια η αποξένωση μεταξύ γονέων και ενήλικων παιδιών αποτελεί ένα φαινόμενο που παρατηρείται όλο και συχνότερα, καθώς οι νεότερες γενιές δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στον αμοιβαίο σεβασμό, τα προσωπικά όρια και την ψυχική υγεία. Φυσικά, καμία σχέση δεν διαλύεται από μια μέρα στην άλλη. Υπάρχουν, όμως, ορισμένα επαναλαμβανόμενα μοτίβα συμπεριφοράς που, με την πάροδο του χρόνου, μπορούν να απομακρύνουν τους ενήλικες από τους γονείς τους.

6 συμπεριφορές που απομακρύνουν τα ενήλικα παιδιά από τους γονείς τους:

Έχουν υπερβολικές απαιτήσεις

Πολλές φορές οι γονείς δυσκολεύονται να αποδεχτούν ότι τα παιδιά τους έχουν πλέον τη δίκη τους ζωή και τις δικές τους προτεραιότητες. Οι απαιτήσεις για συνεχή παρουσία, καθημερινή επικοινωνία ή συμμετοχή σε κάθε οικογενειακή συνάντηση μπορεί να γίνουν ασφυκτικές. Οι υγιείς σχέσεις βασίζονται στην αμοιβαία κατανόηση και όχι στην αίσθηση της υποχρέωσης.

PARENTING

Γιατί οι σύγχρονοι γονείς νιώθουν πιο εξαντλημένοι από ποτέ;

Αντιμετωπίζουν τα ενήλικα παιδιά τους σαν να είναι ακόμη παιδιά

Ακόμη και όταν οι προθέσεις είναι καλές και πίσω από τις συνεχείς συμβουλές ή την αμφισβήτηση των αποφάσεων κρύβονται η αγωνία και η αγάπη, αυτή η στάση μπορεί να γίνει ασφυκτική για έναν ενήλικα. Συχνά, η απόσταση δεν είναι παρά ένας τρόπος διεκδίκησης της ανεξαρτησίας και της αυτονομίας του, μακριά από την ανάγκη για διαρκή έγκριση ή τον φόβο της αποδοκιμασίας των γονιών του.

Χρησιμοποιούν τις ενοχές ως μέσο πίεσης

Η συναισθηματική χειραγώγηση μέσω των ενοχών συχνά φέρνει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκει ένας γονιός. Φράσεις όπως «δεν με σκέφτεσαι ποτέ» ή πιέσεις που σχετίζονται με τις οικογενειακές υποχρεώσεις δημιουργούν ένα συναισθηματικό βάρος που σταδιακά φθείρει τη σχέση. Όταν η επικοινωνία βασίζεται στην ενοχή αντί για την ελεύθερη επιλογή, οι άνθρωποι τείνουν να απομακρύνονται προκειμένου να προστατεύσουν την ψυχική τους ισορροπία, ανεξάρτητα από τους οικογενειακούς δεσμούς που τους συνδέουν.

Pexels

Περιμένουν διαρκή υπακοή

Ίσως η μεγαλύτερη παγίδα είναι η πεποίθηση ότι ο ρόλος των γονέων συνεπάγεται μόνιμη εξουσία πάνω στα παιδιά τους. Τα ενήλικα παιδιά δεν παύουν να αγαπούν τους γονείς τους όταν θέτουν τα δικά τους όρια ή διαφωνούν μαζί τους. Όταν, όμως, αντιμετωπίζονται σαν να οφείλουν διαρκή υπακοή σε κάθε απαίτηση ή άποψη των γονιών, η σχέση χάνει τον αμοιβαίο σεβασμό που είναι απαραίτητος για να παραμείνει υγιής.

Ασκούν διαρκώς κριτική

Κανείς δεν απολαμβάνει να βρίσκεται δίπλα σε κάποιον που εστιάζει αποκλειστικά στα λάθη και τις αδυναμίες του. Όταν ένας γονιός σχολιάζει διαρκώς τις επιλογές, την εμφάνιση ή τη δουλειά του παιδιού του, η σχέση αρχίζει να επιβαρύνεται. Ακόμη και τα πιο επιτυχημένα παιδιά μπορεί να νιώσουν ότι δεν θα είναι ποτέ αρκετά καλά στα μάτια των γονιών τους. Και όταν η αποδοχή μοιάζει άπιαστη, η απομάκρυνση συχνά φαντάζει ως η πιο εύκολη λύση.

Κάνουν τα παιδιά τους να αισθάνονται ότι τους χρωστούν κάτι

Πολλοί γονείς θεωρούν ότι οι θυσίες που έκαναν για τα παιδιά τους πρέπει να ανταμειφθούν αργότερα στη ζωή με αφοσίωση και συνεχή παρουσία. Όταν, όμως, μια σχέση βασίζεται στην αίσθηση του χρέους και όχι στη γνήσια σύνδεση, δημιουργείται μια πίεση που τελικά απομακρύνει. Τα παιδιά μπορεί να αρχίσουν να νιώθουν ότι η αγάπη των γονιών τους συνοδεύεται από όρους και προσδοκίες, γεγονός που τα οδηγεί συχνά στον περιορισμό της επαφής μαζί τους.